“นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนเนี่ย?”
เย่ซิงฉือมองถนนโล่งกว้างตรงหน้า สองข้างทางมีต้นไม้สูงใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
หมอกดำทะมึนม้วนตัวอยู่สองข้างทาง มีเพียงถนนตรงกลางที่ทอดยาวสุดสายตา
และมีเพียงเธอที่นั่งอยู่บนรถเข็นกลางถนน
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน เธอสะท้านขึ้นมาทันที
ดูเหมือนมีบางอย่างพุ่งผ่านหมอกที่หมุนวนไปอย่างรวดเร็ว เย่ซิงฉือรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว
เธอไม่ได้กำลังเดินทางกลับบ้านจากโรงพยาบาลหลังทำกายภาพบำบัดหรอกหรือ?
ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้หลับตาเธอก็ไม่มีทางเดินผิดถนนเส้นนี้ แล้วแค่เผลอไปชั่วครู่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?
“เหมียว?”
ลูกแมวที่เดิมนอนขดหลับอยู่บนตักเธอโผล่หัวขึ้นมา แล้วยืดตัวบิดขี้เกียจ
จากนั้นมันก็กระโดดลงจากตัก วิ่งไปทางข้างถนน
เสี่ยวไป๋เป็นเด็กดีและรู้ความมาโดยตลอด ไม่เคยวิ่งซนไปไหน
เย่ซิงฉือใจหาย ตอนนี้เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น จะปล่อยให้มันคลาดสายตาไปไม่ได้
“เสี่ยวไป๋ กลับมา! อย่าวิ่งซน!”
หมอกดำสองข้างทางดูประหลาดชวนขนลุก
ถ้าเสี่ยวไป๋มุดเข้าไปในนั้น ถึงตอนนั้นคงลำบากกว่าจะหาเจอ
ไม่มีเวลาคิดมาก เย่ซิงฉีรีบวิ่งตามมันไป
โชคดีที่เสี่ยวไป๋แค่หยุดอยู่ข้างก้อนหินริมทาง กำลังลับเล็บกับหินอยู่
เย่ซิงฉือรีบอุ้มมันขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าผากมันพร้อมทำหน้าดุสั่งสอน
“คราวหน้าอย่าวิ่งซนแบบนี้อีกนะ ถ้าฉันขาไม่ดีแล้ววิ่งตามเธอไม่ทันจะทำยังไง?”
เดี๋ยวก่อน!
ขา!
เธอก้มมองขาของตัวเอง แล้วลองขยับอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ
เสียงกลไกแผ่วเบาดังขึ้น ขยับได้คล่องแคล่ว ไม่มีอะไรผิดปกติ นอกจากจะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด
ขากลไกคู่นี้เพิ่งเป็นเงินเก็บที่เธอสะสมจนครบแล้วซื้อมา ยังไม่ทันได้ปรับตัวกับมัน
เธอพอจะยืนขึ้นได้อย่างกระท่อนกระแท่น แต่แค่ทรงตัวก็ยังลำบาก
ทว่าตอนนี้กลับเดินได้ ราวกับเป็นขาของตัวเองจริง ๆ
เธอถกขากางเกงขาสั้นขึ้น บริเวณที่เคยสวมขาเทียมกลไก ตอนนี้เชื่อมติดกับต้นขาของเธออย่างสมบูรณ์
ลวดลายกลไกสะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์
เย่ซิงฉือคิดว่าตัวเองต้องกำลังฝันอยู่แน่ ๆ
ไม่อย่างนั้นภาพมหัศจรรย์ที่มีแต่ในหนังเทคโนโลยีอนาคตแบบนี้ จะมาเกิดขึ้นกับเธอได้อย่างไร?
【ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกเกมเอาชีวิตรอด ฉันคือระบบเอาชีวิตรอดต่งต่งเหยา】
【ผู้เล่นอายุ 15-60 ปี ยินดีด้วย พวกคุณคือมนุษย์ผู้ถูกเลือกให้เข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอดอันแสนโหดร้ายแต่ก็เปี่ยมด้วยโชคดีนี้~】
【กติกาง่ายมาก พวกคุณเห็นถนนตรงหน้าไหม? นี่คือเส้นทางหลบหนีต่อจากนี้ของพวกคุณ ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ขึ้นพาหนะของตัวเอง แล้วออกวิ่งสุดแรงเกิดกันเถอะ!】
【นอกจากนี้ ห้ามกลับรถบนทางหลวง อีกหนึ่งวันหมอกที่อยู่ด้านหลังพวกคุณจะเริ่มกลืนกินถนน ความเร็วเริ่มต้นคือ 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พวกคุณควรเคลื่อนที่ให้เร็วกว่าเข้าไว้! ส่วนพวกโชคร้ายที่ช้ากว่านั้น ก็หาทางเอาเองแล้วกัน!】
【บนถนนค่อนข้างปลอดภัย ส่วนพื้นที่สองข้างทาง พวกคุณลองสำรวจดูได้เองนะ~】
【อีกอย่าง ตายที่นี่ก็คือตายจริง อย่าคิดว่าจะรอดเพราะโชคช่วยล่ะ~】
【ช่วงคุ้มครองมือใหม่มี 7 วัน แผนที่ทางหลวงจะอัปเดตทุก 30 วัน ส่วนรายละเอียดเกมให้ไปค้นหากันเอง ขอให้โชคดี!】
เย่ซิงฉือกอดเสี่ยวไป๋ที่ขนฟูฟ่องไว้แน่น แล้วหันมองไปรอบ ๆ แต่ไม่มีใครอยู่เลย
ไกลออกไปมีหมอกดำม้วนตัวปกคลุมสองข้างถนน
มองอย่างไรก็ทั้งแปลกประหลาดและน่าขนลุก
เสียงนี่มาจากไหน?
เกมเอาชีวิตรอดอะไรกัน?
นี่เป็นเรื่องแกล้งกันหรือเปล่า?
【ติ๊ง! ตรวจพบพาหนะติดตัว กำลังผูกมัด...】
【ผูกมัดสำเร็จ! ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับพาหนะเริ่มต้น—รถเข็น】
หน้าจอแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
ผู้เล่น: รอตั้งชื่อ
เลเวล: 0 (0/20)
พาหนะ: รถเข็น (ความเร็วเคลื่อนที่ 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยมีเงื่อนไขว่าคุณต้องมีแรง)
สัตว์เลี้ยง: เสี่ยวไป๋ (ไม่ทราบ)
ร่างกาย: 4
พละกำลัง: 4
สติปัญญา: 8
ความว่องไว: 4
โชค: 8
เสน่ห์: 7
พลังงาน: 100/100
พลังชีวิต: 40/40
มานา: 80/80
เพราะสภาพร่างกายของเธอ พละกำลังจึงเป็นจุดอ่อนอยู่แล้ว ดูจากค่าสถานะนี่ คนปกติคงมีมากกว่าเธอเป็นสองเท่ากระมัง?
เธอยกมือพิมพ์ชื่อผู้เล่นว่า เย่หล่านซิงเหอ
ด้านล่างมีจุดเล็ก ๆ กะพริบอยู่ เธอสงสัยจึงยื่นมือไปกดเปิด
เขตหัวเซี่ย 11 พื้นที่ 888 (100000/100000)
【มะเขือเทศครีม: ฉันแค่งีบที่โต๊ะทำงานเอง ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้? แล้วทำไมพาหนะของฉันถึงเป็นเก้าอี้คอมพิวเตอร์ล่ะ? แค่เพราะมันมีล้ออยู่แล้วเหรอ?】
【วันฟ้าใส: ที่นี่น่ากลัวมาก ฉันอยากกลับบ้าน พาหนะของฉันเป็นรถยนต์คันเล็ก แต่ฉันไม่มีใบขับขี่ ขับไม่เป็น จะทำยังไงดี?】
【ร้านสะดวกซื้อเมฆน้อย: ระวังหมอกหนาทึบสองข้างทางนะ เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นอะไรบางอย่างกำลังจ้องฉันอยู่ ไม่แน่อาจเป็นหมาป่าก็ได้】
【คุณปู่เก็บของเก่า: ฟันปลอมของยายพามาด้วยได้ไหม ถ้าไม่มีมันยายกินข้าวไม่ได้】
【หล่อจนไม่มีเพื่อน: เฮ้ย คนข้างบนอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย ยังถูกพามาที่นี่ด้วยเหรอ?】
【ขวางโลกทั้งตัว: ใครใจดีช่วยส่งเสื้อผ้ามาให้ฉันสักชุดได้ไหม? ฉันกำลังอาบน้ำอยู่แท้ ๆ แต่ไม่เอาผ้าปิดมาให้สักผืน พาหนะยังเป็นจักรยานอีก!】
เย่ซิงฉือมองข้อความที่เลื่อนผ่านในห้องแชต แล้วเริ่มสงสัยว่าตัวเองยังตื่นไม่เต็มตาหรือกำลังฝันอยู่กันแน่
เสี่ยวไป๋ในอ้อมแขนกระโดดลงไปอีกครั้ง มันกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินที่เพิ่งลับเล็บเมื่อครู่
“อย่าซนน่า ที่นี่อันตราย”
ตอนเธอยื่นมือไปอุ้มเสี่ยวไป๋ แสงวาบที่แทบสังเกตไม่เห็นก็สะท้อนเข้าตา
เธอเดินอ้อมไปอีกฝั่ง แล้วเห็นหีบสมบัติสีเงินใบหนึ่ง
“ทำไมมีหีบวางอยู่ข้างทางด้วย?”
เย่ซิงฉือเงยหน้ามองไปรอบ ๆ
ที่นี่เป็นพื้นที่รกร้างห่างไกล นอกจากหมอกดำสองข้างทางแล้วก็ไม่มีอะไรเลย
เธอยื่นมือดึงหีบออกมาจากหลังก้อนหินแล้วเปิดออก
ข้างในมีเสบียงอยู่จำนวนหนึ่ง
【น้ำแร่×1 ขนมปังก้อนเล็ก×1 แผ่นไม้×2 เชือกป่าน×1 กระเป๋ามิติ×1】
เธอหยิบกระเป๋ามิติขึ้นมา ช่องเก็บของ 10 ช่องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที
เธอเพิ่งคิดจะเก็บน้ำแร่ลงกระเป๋า น้ำแร่ในมือก็หายวับไป
ในช่องเก็บของมีสัญลักษณ์น้ำแร่ปรากฏขึ้น
เธอลองทำซ้ำ ของอีกสองสามอย่างก็ถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋าทีละชิ้น
ส่วนหีบเงินใบนั้นใช้ใส่ของจิปาถะได้ เธอจึงวางมันไว้บนรถเข็นชั่วคราว
ไม่รู้ว่าพาหนะนี่เปลี่ยนได้ไหม รู้อย่างนี้เธอน่าจะเพิ่มเงินอีกหน่อยซื้อรถเข็นไฟฟ้า
อย่างน้อยก็ไม่ต้องใช้มือเข็นรถเข็นเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วเคลื่อนที่ของหมอกกับรถเข็นของเธอเท่ากันพอดี
และนั่นก็ต้องเป็นตอนที่เธอเคลื่อนที่ตลอดเวลาไม่หยุดพัก
ต้องเดินทางให้ได้ 5 กิโลเมตรทุกชั่วโมง แถมไม่มีเวลาพักเลยด้วย
ชักจะไม่ดีแล้วสิ
เย่ซิงฉือสะพายกระเป๋าให้เข้าที่ แล้วหันมองป่าสองข้างทางอีกครั้ง
เมื่อครู่เสียงนั้นบอกแค่ว่าต้องหนีเอาชีวิตรอด ห้ามให้หมอกตามทัน แต่ไม่ได้บอกว่าข้างทางจะมีหีบที่เปิดออกมาแล้วได้เสบียงด้วย
เธอลูบเสี่ยวไป๋ในอ้อมแขน แล้วก้มลงหอมตรงหัวมันแรง ๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“เด็กดีเสี่ยวไป๋ เธอเป็นดาวนำโชคของฉันจริง ๆ”
ถึงจะไม่รู้ว่าเกมเอาชีวิตรอดนี่คือเรื่องอะไรกันแน่
แต่อย่างน้อยตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเธอก็เดินได้แล้ว ไม่ต้องนั่งรถเข็นพัง ๆ คันนั้นอีก
นี่เป็นเรื่องดี!
ถึงยังไงต่อให้เธออยู่บนดาวสีคราม ก็เป็นคนตัวคนเดียว ไม่มีอะไรให้ห่วง หากจะพูดว่ามีอะไรผูกพันอยู่บ้าง ก็คงเป็นเสี่ยวไป๋ที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก
เธอตรวจดูรอบ ๆ อีกครั้งตรงจุดเดิม แล้วก็พบหีบไม้ใบหนึ่งในพุ่มหญ้าอีกฟากของถนน
เธอมีสีหน้าดีใจ รีบก้มลงเปิดหีบอย่างอดใจไม่ไหว
ทันทีที่มือแง้มฝาหีบไม้ขึ้นเพียงนิดเดียว เธอก็รู้สึกใจหวิว เหงื่อเย็นผุดซู่จากแผ่นหลังจนชุ่มเสื้อยืด
เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างในตรงเข้าหาเธอด้วยความเร็วสูง
“อ๊า!”
เธอปล่อยมือแล้วถอยหลังแทบจะทันทีตามสัญชาตญาณ แถมยังยกขาขึ้นเตะไปโดยไม่รู้ตัว
คำเตือน:
【1. ไม่ได้มีแค่การเอาชีวิตรอดบนทางหลวงเท่านั้น ช่วงหลังจะมีทั้งมหาสมุทรและเนื้อเรื่องอื่น ๆ
2. นางเอกไม่หาเรื่องใครก่อน แต่ก็ไม่กลัวปัญหา ตัดสินใจเด็ดขาดในการสังหาร ไม่ทิ้งภัยแฝงไว้ เป็นนางเอกที่เติบโตไปพร้อมเรื่อง
3. ไม่ใช่นางเอกใจบุญจนเกินเหตุ ไม่สร้างความขัดแย้งระหว่างเพศ ทุกคนมีข้อดีและความถนัดของตัวเอง ความแข็งแกร่งขึ้นอยู่กับวุฒิภาวะของจิตใจแต่ละคน ไม่เกี่ยวกับเพศ!
4. ไม่มีพระเอก ไม่มีพระเอก ไม่มีพระเอก เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง จะไม่มีเส้นเรื่องความรักของนางเอกแม้แต่นิดเดียว และไม่มีคนแอบรักอยู่ทั่วเรื่อง ไม่ใช่นิยายแนวฮาเร็มที่แฝงตัวมาในคราบเรื่องไร้คู่ ผู้เขียนก็ไม่ชอบอ่าน ชอบทำงานหาเงินมากกว่า! ทำงานหาเงินไม่หอมกว่ามีผู้ชายหรือไง?
5. สมาชิกทีมมีผู้ชายและผู้หญิงอย่างละครึ่ง ทุกคนมีเป้าหมายตรงกัน จึงมารวมตัวกันเพื่อเอาชีวิตรอดและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
ถ้าไม่ชอบแนวเหล่านี้ก็อย่าฝืนตัวเองเลย ปิดเรื่องนี้แล้วไปหาอ่านเรื่องอื่นได้
ขอให้ทุกคนที่กดเข้ามาในปีใหม่นี้ได้เจอหนังสือดี ๆ อ่านกัน
หากพบข้อผิดพลาดหรือข้อมูลตกหล่นก็ยินดีให้ช่วยชี้แนะ ผู้เขียนชอบคอมเมนต์รายตอน มาฝากคอมเมนต์กันเยอะ ๆ และช่วยเร่งตอนใหม่พร้อมรีวิวดี ๆ ด้วยนะ
มีต้นฉบับดองไว้เยอะ อ่านได้อย่างสบายใจ~
ขอร้องล่ะ อย่าดองเรื่องนี้กันเลย ตอนนี้ระบบให้ความสำคัญกับจำนวนคนติดตามตอนใหม่ ถ้าคนตามอ่านน้อยก็ไม่ดันเรื่องให้แล้ว รักทุกคนนะ จุ๊บ~ღ(´･ᴗ･`)】