เย่ซิงฉือมองของในมืออย่างตื่นเต้น ก่อนจะกางแขนโอบเฟยเอ๋อร์เบา ๆ
“เธอ热情เกินไปแล้ว เฟยเอ๋อร์ ฉันเชื่อว่าสักวันเธอต้องได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการร้านประจำสถานีสวนพฤกษศาสตร์แน่นอน ฉันเชื่อในตัวเธอ!”
ท่าทางของเธอทำให้เฟยเอ๋อร์เขินอายอยู่บ้าง
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยัดของใส่อ้อมแขนเย่ซิงฉือ รอยยิ้มที่มุมปากไม่จางหายไปเลย
ดวงตาสีทองราวกับตาแมวคู่นั้นเป็นประกายด้วยความยินดี
เย่ซิงฉือเก็บของทั้งหมดขึ้นรถ แล้วเรียกเสี่ยวไป๋ขึ้นรถด้วย จากนั้นก็เพิ่มเพื่อนกับเฟยเอ๋อร์ก่อนจะออกเดินทาง
ก่อนจากไป เย่ซิงฉือยังไม่ลืมนัดหมายกับเฟยเอ๋อร์
“ถ้าวันหน้ามีสินค้าใหม่เข้าร้าน ต้องบอกฉันด้วยนะ ต่อให้ฉันไม่ซื้อ ก็ช่วยถามเพื่อน ๆ ให้ได้ จะได้ช่วยอุดหนุนกิจการของเธอ”
ท่ามกลางสายตาซาบซึ้งและอาลัยอาวรณ์ของเฟยเอ๋อร์ ในที่สุดเธอก็ออกจากสถานีพัก
เธอกดเปิดข้อความตามสบาย แล้วก็เห็นเนื้อแห้งกับข้อความหลายข้อความที่น้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาลส่งมา
“พี่ใหญ่ซิงเหอ เนื้อแห้งของคุณทำเสร็จแล้ว รับของได้เลย~”
“ว้าว! พี่ใหญ่หาเนื้อมาได้ตั้งเยอะอีกแล้ว เก่งเกินไปแล้ว!”
“พี่ใหญ่ ในกลุ่มมีคนปั่นกระแสโจมตีคุณ ระวังคนที่ชื่อหัวสับปะรดไว้หน่อยนะ เขามีการ์ดระบุตำแหน่งอยู่”
เย่ซิงฉือกดรับของ เก็บเนื้อแห้งเข้าที่ ส่วนที่ทำให้เสี่ยวไป๋นั้นนุ่มกว่า คล้ายขนมฟรีซดราย
ไม่นึกเลยว่าน้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาลจะทำขนมแมวแบบนี้เป็นด้วย เก่งจริง ๆ
เธอป้อนให้เสี่ยวไป๋สองสามชิ้น มันชอบมาก