เสี่ยวไป๋นึกว่าเจ้านายจะต้มไข่กิน จึงนั่งมองอยู่ข้าง ๆ อย่างสนใจ พลางแกว่งหางไปมา
ผ่านไปสามนาที หัวของเสี่ยวไป๋ก็ค่อย ๆ ผงกลงเพราะง่วงนอน
เย่ซิงฉือยังคงตรวจดูสถานะของไข่ต่อ
ไข่สัตว์เลี้ยงประหลาด: ไข่สัตว์เลี้ยงที่ไม่ทราบสายพันธุ์ ไม่รู้ว่าข้างในจะฟักออกมาเป็นอะไร ความคืบหน้าในการฟัก 0.3%
ดวงตาของเธอเป็นประกาย
ได้ผลจริงด้วย ไม่แปลกที่ความคืบหน้าในการฟักไข่สัตว์เลี้ยงจะค้างอยู่ที่ 0 มาตลอด ที่แท้ก็ขาดน้ำยาเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสำหรับฟักนี่เอง
เธอวางมันไว้ด้านหลังพร้อมหม้อ ในจุดที่ไม่เกะกะ
เย่ซิงฉือว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ จึงเก็บน้ำจากเครื่องเก็บน้ำ แล้วรดน้ำผักในตู้เพาะปลูกอีกเล็กน้อย
น่าเสียดายที่เสี่ยวจิ่วเป็นแค่ลูกบอลกลไก นอกจากบินไปบินมาควบคุมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แล้ว ก็ทำงานแบบนี้ไม่ได้
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องลงมือทำเรื่องพวกนี้เอง
เพิ่งจัดการทุกอย่างเสร็จ เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวก็ดังขึ้น
เฟิงเซิงสุ่ยฉี่: “ลูกพี่ วันนี้เก็บกล่องได้ไหม? หรือฉันดวงซวยเกินไป ถึงไม่เห็นแม้แต่เงาเลย”
“ไม่ได้เลย วันนี้ไม่เจออะไรสักอย่าง เอาแต่ขับรถมาตลอด”
พอเฟิงเซิงสุ่ยฉี่ได้ยิน คิ้วได้รูปของเขาก็ขมวดเข้าหากัน
ในสายตาของเขา ค่าความโชคดีของเย่หล่านซิงเหอสูงลิบลิ่วแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางได้ของดีมากมายขนาดนั้น
แม้แต่ลูกพี่ซิงเหอยังเก็บกล่องไม่ได้ เกมบ้า ๆ นี่ไม่รู้คิดจะทำอะไรอีก
เขาเผลอเอื้อมมือเข้าไปในอกเพื่อหยิบบุหรี่ แต่กลับคว้าน้ำเหลว
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วแตะหน้าจอเบา ๆ อีกครั้ง
“ลูกพี่ซิงเหอ พวกเราจะได้กลับไปไหม?”
เย่ซิงฉือมองข้อความนั้นแล้วเงียบไปนาน
เธอเองก็ตอบไม่ได้