รถค่อย ๆ จอดลง เย่ซิงฉือมองไปยังพื้นถนนเบื้องหน้าไม่ไกล
สิ่งที่ขวางทางอยู่ไม่ใช่อะไรที่ไหน แต่เป็นรถสามล้อคันหนึ่งที่พลิกคว่ำอยู่ แถมคนขับยังเหมือนจะถูกทับอยู่ข้างใต้ด้วย
ทั้งที่ไม่ได้เจอทางหลวงขนาน แล้วบนถนนสายนี้จะมีรถคันอื่นได้ยังไง?
แถมยังพลิกคว่ำอยู่ตรงนี้พอดิบพอดี ให้เธอเห็นเข้าอย่างจังอีก
กันไว้ดีกว่าแก้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บกระบี่ยาวใส่กระเป๋าคาดเอวไปด้วย
จากนั้นก็ลงจากรถ เดินอย่างระมัดระวังไปยังรถสามล้อที่พลิกคว่ำอยู่
รถสามล้อคันนั้นเป็นรถสามล้อไฟฟ้าแบบพื้นฐานที่สุด ข้าง ๆ ยังมีเสียงคนออกแรงฮึดฮัดอยู่เป็นระยะ
เย่ซิงฉือเดินอ้อมไป สิ่งแรกที่เข้าตาคือหูกระต่ายสีเทาฟูฟ่องคู่หนึ่ง
？？？
กระต่ายเหรอ?
แถมยังเป็นกระต่ายที่สวมเสื้อผ้าและยืนเดินสองขาได้ด้วย!
นี่หลุดมาจากนครสัตว์มหาสนุกหรือไง?
แม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่ผู้เล่น เย่ซิงฉือก็ยังระแวดระวัง ไม่เข้าไปใกล้เกินไป
ในรถบรรทุกสัมภาระอยู่ไม่น้อย แถมยังมีหมอนข้างรูปแครอตยาวตั้งหนึ่งเมตรอยู่ด้วย
“ให้ช่วยไหม?”
กระต่ายตัวนั้นสูงแค่ระดับเอวของเธอ รถสามล้อไฟฟ้าคันใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้มันออกแรงจนหมดแรงก็ยกไม่ขึ้นหรอก
ไม่แน่ว่าอาจเป็นเอ็นพีซีอะไรทำนองนั้นก็ได้?
ยังไงช่วยสักหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร
แต่พอกระต่ายเห็นเธอ มันก็หูตกอย่างระแวดระวัง แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย
เย่ซิงฉือไม่ได้สนใจมัน เดินเข้าไปจับขอบกระบะรถสามล้อ พลัง 12 แต้มทำให้เธอยกรถขึ้นได้อย่างง่ายดาย