ทางน้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาลยังไม่มีข้อความตอบกลับมา แต่เฟิงเซิงสุ่ยฉี่กลับส่งแผ่นเหล็ก ×24 แผ่นไม้ ×6 และกระจก ×4 มาแลกอย่างรวดเร็ว
“เอาสิ เอาสิ! ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าน้ำดื่มไม่พอ มีเครื่องเก็บน้ำแล้วก็ไม่ต้องกลัวอีก!”
เย่ซิงฉือได้รับวัตถุดิบแล้วก็ใช้โต๊ะช่างสร้างเครื่องเก็บน้ำขึ้นมาทันที ก่อนส่งไปแลกกับเขา
ของชิ้นนี้ไม่ต้องใช้พลังงาน ถือว่าไม่เลวเลย
ตอนนั้นเอง ทางน้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาลก็ส่งข้อความตอบกลับมาเช่นกัน
“ใช่แล้ว พี่ใหญ่ซิงเหอต้องการแลกอาหารหรือครับ?”
เย่ซิงฉือมองเนื้อหมาป่าที่เหลืออยู่ 78 จิน
“ฉันมีเนื้อหมาป่า 10 จิน ช่วยทำให้สุกได้ไหม? ทำได้หรือเปล่า? ฉันให้เนื้อหมาป่าเป็นค่าตอบแทน 1 จิน”
น้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาล: “ได้ครับ พี่ใหญ่ซิงเหอมีข้อกำหนดเรื่องวิธีทำหรือรสชาติไหมครับ?”
เย่ซิงฉือชะงักไปนิดหนึ่ง คนคนนี้เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?
อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ยังเลือกกระทั่งรสชาติได้ด้วย
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองหยั่งเชิงถาม “ถ้าทำเป็นเนื้อตุ๋นซีอิ๊วล่ะ?”
เนื้อตุ๋นซีอิ๊วน่าจะเก็บได้นานกว่า
ถ้าเธอมีตู้เย็นติดรถก็คงดี แบบนั้นจะได้เก็บไว้นานขึ้นและค่อย ๆ กินได้
น้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาล: “ทำเป็นเนื้อตุ๋นซีอิ๊วก็ได้ครับ แต่แนะนำให้ทำเป็นเนื้อแห้ง อากาศแบบนี้เก็บรักษาง่ายกว่า”
เย่ซิงฉือไม่คิดเลยว่าเขาจะทำเนื้อแห้งได้จริง ๆ
ตอนนี้ทุกคนต่างก็ยุ่งอยู่กับการเร่งเดินทาง แค่มีหม้อให้ทำอาหารสุกได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ถ้าเนื้อพวกนี้ทำเป็นเนื้อแห้งได้ทั้งหมด เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไปอีกพักใหญ่
“ได้ งั้นทำเนื้อแห้งแล้วกัน!”
เย่ซิงฉือส่งเนื้อหมาป่า 10 จินไปให้ “ตอนนี้ดึกมากแล้ว นายไปนอนก่อนได้ พรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยทำ ฉันไม่รีบ”
เธอเก็บเนื้อหมาป่าที่เหลือใส่กระเป๋าไปเลย หากน้ำแข็งไสเกล็ดน้ำตาลฮุบเนื้อของเธอไปเสีย เธอก็ถือว่าได้เห็นธาตุแท้ของคนคนหนึ่ง