เธอแค่อยากใช้ชีวิตสงบ ๆ บนถนนเอาชีวิตรอดให้ดี
ทำไมถึงมีตำนานของเธอแพร่ไปทั่วทุกที่?
เธอมองเวลา ตอนนี้เหลืออีก 1 ชั่วโมง 48 นาทีกว่าการอัปเกรดจะเสร็จ ระหว่างนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว
เธอหยิบเก้าอี้พับออกมา แล้วนั่งลงบนถนนเพื่อไถอ่านข้อความ
เสี่ยวไป๋เห็นเธอนั่งลง ก็ปีนกลับเข้ามาซุกตัวหลับในอ้อมแขนอย่างว่าง่าย
ตอนกดเปิด เธอเหลือบดูจำนวนคนในล็อบบี้ ตอนนี้เขต 888 เหลือผู้เล่นแค่ 62,873 คน
ดันเจี้ยนรอบนี้มีคนตายไปตั้ง 15,000 กว่าคน
หัวใจเธอหนักอึ้ง เกมนี้คิดจะฆ่าคนพวกนี้ให้หมดเลยหรือไง?
ตอนนี้หน้าต่างแชตกำลังเลื่อนพรืด มีคนคุยโวกันเต็มไปหมด แถมเรื่องที่คุยโวยังเป็นเรื่องของเธออีกต่างหาก
【เตะขาดี ๆ ของคนขาเป๋: พวกนายไม่เห็นกับตาหรอก การควบคุมขั้นเทพของซิงเหอ ตอนแย่งกล่องจากใต้หนวดมหึมาที่ใหญ่เท่าตึกสูงนั่น โคตรสุด! พูดได้คำเดียวว่าเจ๋ง!】
【เก็บทองจากคลื่น: พี่ชายข้างบน นั่นมันสองคำแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง ดันเจี้ยนไม่ได้ให้เก็บเหรียญทองหรือไง แล้วพวกนายไปเจอสัตว์ประหลาดยักษ์กันได้ยังไง?】
【เตะขาดี ๆ ของคนขาเป๋: เอ๊ะ? พวกนายไม่เจอเหรอ? ฉันยังชนแมลงสาบยักษ์ตั้งหลายตัว กระจกหน้ารถฉันแตกกระจุยเลย!】
【ผู้เฒ่าเก็บของเก่า: นี่ไม่ใช่เกมแข่งรถคิวคิวหรอกเหรอ? สนุกมาก อยากเล่นอีก】
【จนแต่มีความสุข: โอ้โห คุณตายังรอดอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!】
【ผู้เฒ่าเก็บของเก่า: พูดอะไรอย่างนั้น? ตอนนี้ฉันยังอยู่ในวัยบุกตะลุยนะ ก่อนเข้ามาที่นี่ ฉันวิ่งวันละ 5 กิโลเมตรสบาย ๆ สมัยก่อนตอนคุณปู่ยังหนุ่ม ฉันแทงพวกจุดแดงเล็ก ๆ พวกนั้นด้วยมีดขาว พอชักออกมาก็กลายเป็นมีดแดง!】