เย่ซิงฉือเห็นว่าเธอดูไม่ค่อยเชื่อตัวเอง จึงตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเปลี่ยนฉายาที่บ่งบอกฐานะคนรวยใช้เงินไม่อั้น
เธอเปลี่ยนฉายาเป็น[ฉันคือลูกค้ารายใหญ่] แล้วหันไปมองกระต่ายน้อยอีกครั้ง
“เป็นไง คราวนี้เชื่อแล้วใช่ไหม? บอกมาก่อนสิว่าที่นี่มีโปรโมชันกับสวัสดิการอะไรบ้าง ถ้าเหมาะ ฉันจะซื้อชั่วโมงเรียนเพิ่ม”
【ค่าความประทับใจของเอ็นพีซีตี้น่า +20】
นี่เป็นครั้งแรกที่กระต่ายน้อยเห็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภสีทองอร่าม จึงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ไม่นานเธอก็สังเกตเห็นสร้อยแครอตที่เย่ซิงฉือสวมอยู่
“อ๊ะ! นั่นมัน! เข็มกลัดแครอตของพี่ชายฉันนี่นา!”
ตี้น่าตกใจจนยกมือปิดปาก รีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูให้แน่ใจว่าเป็นเข็มกลัดของพี่ชายจริง ๆ
【ค่าความประทับใจของเอ็นพีซีตี้น่า +20】
“คุณเคยเจอพี่ชายฉันเหรอ?”
เย่ซิงฉือมองชื่อเอ็นพีซีในข้อความแจ้งเตือนของระบบ
“ตี้อ้าวเป็นพี่ชายเธอเหรอ? เมื่อสองสามวันก่อน ฉันเจอเขาประสบอุบัติเหตุรถพลิกบนทางหลวง เลยช่วยซ่อมรถสามล้อให้ แล้วก็พาเขาไปด้วยช่วงหนึ่ง เขาให้สิ่งนี้กับฉัน บอกว่าเป็นของขอบคุณ”
ตี้น่าดีใจสุด ๆ “ใช่แล้ว ๆ พี่ชายฉันอยู่ชั้นบน เขาเป็นโค้ชฝึกความคล่องตัวระดับเหรียญทองด้วย เก่งเรื่องฝึกความเร็วกับการหลบหลีกเป็นพิเศษ”
ระหว่างพูด ตี้น่าก็หันไปค้นของอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบป้ายไม้ที่มีฝุ่นจับอยู่บ้างออกมาจากลิ้นชัก
เธอกระโดดดุ๊กดิ๊กกลับมา แล้ววางป้ายไม้ลงตรงหน้าเย่ซิงฉือ