ถ้าช่างภาพมาเห็นเข้า คงได้ถ่ายเธอไปออกรายการสารคดีเรื่องลี้ลับเป็นคนต่อไปแน่
เหมือนหมีตัวใหญ่ไม่มีผิด
เธอรีบส่ายหน้า สลัดภาพในหัวทิ้ง แล้วตอบกลับไป
“ขอบคุณนะ แปลกตาดี” คราวหน้าไม่ต้องทำแล้วนะ...
แต่ถึงจะใส่แล้วดูตัวใหญ่เทอะทะ แถมยังหนักไปหน่อย เสื้อโค้ตตัวนี้ก็กันหนาวได้ดีทีเดียว
เมื่อนึกถึงชุดบาง ๆ ที่ความคิดเพ้อฝันเพิ่งใส่เมื่อครู่
เย่ซิงฉือก็เปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวของเขาจนได้
“ฉันมีเสื้อโค้ตหนังสัตว์ นายเอาไหม?”
ความคิดเพ้อฝันตอบกลับมาเร็วมาก แถมตรงไปตรงมา “ไม่มีเงิน”
“...” คุยต่อไม่ถูกเลย
ตอนซื้อกระถางดอกไม้เพลิง เขายังจ่ายเงินอย่างคล่องมืออยู่เลยไม่ใช่หรือไง?
ทำไมพอเป็นเสื้อโค้ตถึงไม่มีเงินแล้วล่ะ?
แต่พอนึกถึงฝีมือของอีกฝ่าย เย่ซิงฉือก็หันไปมองทีมเล็ก ๆ ของตัวเอง
มีพ่อครัวแล้ว มีฮีลเลอร์แล้ว มีคนคอยทำงานจิปาถะแล้ว...
ยังขาดคนแบกพลังรบ
ความคิดเพ้อฝัน เหมาะพอดีเลย
แน่นอนว่าเธออยากดึงตัวเขามาร่วมทีม แต่ก็ต้องดูด้วยว่าอีกฝ่ายเต็มใจหรือเปล่า
เธอจึงพูดตรง ๆ “ในเมื่อนายเก่งขนาดนี้ มีเสบียงอย่างหนังสัตว์บ้างไหม? หนังสัตว์ 3 ผืนแลกเสื้อโค้ตหนังสัตว์ได้ 1 ตัว”
ความคิดเพ้อฝัน: “ได้!”
พอแลกหนังสัตว์มา 3 ผืน เย่ซิงฉือก็ส่งถุงมือหน้าตาขี้เหร่คู่นั้นให้เขาไปด้วย