ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินหวยยู่ก็เดินเข้ามา ถามด้วยรอยยิ้มว่า “เรียบร้อยแล้วเหรอ”
ซ่งเซียงหยางดึงเธอมานั่งบนตัก แล้วตบก้นงอนงามของเธอด้วยหลังมือสองที
“โอ๊ย นายตบฉันทำไม”
“สารภาพดีมีผ่อนผัน ขัดขืนมีโทษหนัก”
ฉินหวยยู่ลูบก้นตัวเอง พลางมองเขาด้วยสีหน้าหงอย ๆ
“จะโทษฉันก็ไม่ได้หรอกนะ เรื่องบนเตียงของนาย ฉันคนเดียวรับมือไม่ไหวจริง ๆ พูดตามตรง ต่อให้มีเพิ่มมาอีกสักกี่คน ฉันก็ไม่ขัดข้อง”
“อีกอย่าง อยู่ด้วยกันมาช่วงนี้ ฉันรู้สึกว่าพี่ชิงเสวี่ยเป็นคนดีจริง ๆ แต่ฉันมีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง”
“เธอยังมีข้อแม้อีกเหรอ”
“ต้องรอให้ฉันท้องแล้วคลอดลูกคนโต ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาวก่อน ถึงตอนนั้นฉันจะหาเหตุผลไปคุยกับนาย แล้วนายค่อยแต่งเธอกลับเข้าบ้าน”
เธอถึงกับคิดหาเหตุผลไว้เรียบร้อยแล้ว ซ่งเซียงหยางฟังจนงงไปหมด “เธอยอมรับได้จริง ๆ เหรอ ไม่ได้กำลังทดสอบฉันอยู่ใช่ไหม”
ฉินหวยยู่เถียงกลับอย่างเต็มเสียง “เมื่อก่อนในหมู่บ้านก็มีพวกเศรษฐีเจ้าที่ดิน ต่อให้นโยบายเปลี่ยนไปทีหลัง บรรดาอนุภรรยาที่หย่ากันแล้วก็ยังแอบอยู่ร่วมเรือนเดียวกันไม่ใช่เหรอ”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายไม่มีความคิดแบบนี้”
“แค่ก ๆ”
เอาเถอะ ฉันยอมรับก็ได้ว่าตัวเองเป็นคนยุคใหม่ที่หัวโบราณคนหนึ่ง
“แล้วแม่กับไอ้เด็กเหลือขอสองคนนั่นล่ะ”
“เซียงตงกับเชียนเชียนจัดการง่ายที่สุดแล้ว พี่ชิงเสวี่ยมาทีไรก็เอาขนมกับขนมอบมาฝากทุกครั้ง สองคนนั้นไม่เอาไหนถึงกับทรยศกันตั้งนานแล้ว เชียนเชียนพอเห็นพี่ชิงเสวี่ยมาก็เดินตามหลังเรียกพี่สาวไม่หยุดเลย” ฉินหวยยู่เบ้ปาก
ซ่งเซียงหยางกัดฟันกรอด ไอ้สองตัวเนรคุณนี่ คราวหน้าฉันจะหาเหตุผลจับแขวนแล้วเฆี่ยนสักสามวัน
“แล้วแม่ล่ะ”
“ส่วนแม่…แม่คิดว่าคนตระกูลซ่งของเรามีน้อยเกินไป มีคนช่วยเพิ่มอีกหน่อย ประสิทธิภาพในการมีหลานชายก็สูงขึ้น แล้วแม่จะมีความเห็นได้ยังไงล่ะ”