ตอนซ่งเซียงหยางกำลังรีบไปยังสำนักพิมพ์ศิลปะ จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! สหายจางซิ่วหลานตั้งใจทำงาน ได้รับคำชมเป็นเอกฉันท์จากเพื่อนร่วมงาน รางวัล: เงินสด 50 หยวน ผัก 200 ชั่ง】
เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ?
แม่เพิ่งทำงานได้ครึ่งวัน ก็ได้รับคำชมเป็นเอกฉันท์แล้วเหรอ?
คนในโรงอาหารพอใจกันง่ายขนาดนี้เลยหรือไง?
แต่ในใจเขาก็ดีใจแทนแม่ไม่น้อย
.......
เมื่อมาถึงสำนักพิมพ์ศิลปะ
ซ่งเซียงหยางตรงไปยังห้องบรรณาธิการ แล้วไปหาทีมหนังสือภาพการ์ตูน
ในห้องทำงานที่ค่อนข้างคับแคบ ตอนนี้มีคนเพียงคนเดียวนั่งก้มหน้าตรวจต้นฉบับอยู่หน้าโต๊ะ
เขาสวมแว่นตาและชุดเลนิน ดูแล้วอายุราวสี่สิบกว่า
“สหายน้อย มาส่งผลงานหรือ?” บรรณาธิการจ้าวเงยหน้าถาม
“ใช่ครับ” ซ่งเซียงหยางยื่นภาพวาดให้
บรรณาธิการจ้าวรับต้นฉบับมาเปิดดู แล้วก็จมดิ่งไปกับมัน
“สหายน้อย พื้นฐานแน่นมากเลยนะ การแบ่งช่องภาพกำลังพอดี ส่วนข้อความบรรยายก็เขียนได้สวยมาก เรียนกับปรมาจารย์ท่านไหนมาหรือ?”
ซ่งเซียงหยางหาเหตุผลมาอ้างส่ง ๆ
“ไม่มีอาจารย์ครับ เมื่อก่อนผมเคยช่วยวาดภาพประชาสัมพันธ์กับเขียนคำขวัญให้หมู่บ้านแถวชนบท แล้วก็ชอบลองคิดลองทำเองเวลาว่าง เลยฝึกจนเป็นแบบนี้ครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรณาธิการจ้าวก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ
“สหายน้อยแซ่อะไรหรือ? ผมแซ่จ้าว เรียกผมว่าพี่จ้าวก็ได้”
“ผมชื่อซ่งเซียงหยางครับ”
“ชื่อดี!” บรรณาธิการจ้าวตบโต๊ะ “น้องซ่ง ต้นฉบับนี้ยังวาดไม่เสร็จใช่ไหม?”
“น่าจะเหลืออีกราวหกสิบหน้าครับ”
บรรณาธิการจ้าวยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ตัดสินใจให้เลย หน้าละห้าหยวน! อย่าเพิ่งบ่นว่าน้อยนะ นักเขียนหน้าใหม่ทั่วไปได้แค่หน้าละสองถึงสามหยวน พี่ให้เรตสูงสุดแล้ว พวกปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงถึงจะได้หน้าละสิบกว่าหรือยี่สิบหยวน”