โรงงานรีดเหล็ก
ห้องพยาบาล
ซ่งเซียงหยางกำลังจัดเครื่องมืออยู่ ประตูก็ถูกผลักเปิดเข้ามา
ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนร่างอ้วนคนหนึ่ง ศาสตราจารย์หลิน
“เสี่ยวซ่ง ยุ่งอยู่หรือ?” ศาสตราจารย์หลินเดินเข้ามาพลางไพล่มือไว้ด้านหลัง
“ศาสตราจารย์หลิน? วันนี้มีธุระอะไรถึงแวะมาครับ?” ซ่งเซียงหยางลากเก้าอี้มาให้
ศาสตราจารย์หลินนั่งลง “วิธีปฐมพยาบาลที่เธอเสนอไปคราวก่อน ข้างบนทดลองใช้แล้ว ผลออกมาดีทีเดียว วันนี้ฉันเลยมาแอบบอกเธอล่วงหน้า ถึงตอนนั้นจะรวมผลงานที่เธอทำไว้ก่อนหน้านี้ แล้วมอบรางวัลให้พร้อมกันเลย”
“งั้นก็ดีเลยครับ”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองซ่งเซียงหยางขึ้นลงสองรอบ
ซ่งเซียงหยางตกใจจนต้องยกมือคลำหน้า
มองผมทำไม? หน้าผมมีทองคำงอกหรือไง?
ศาสตราจารย์หลินหุบยิ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวซ่ง ตอนนี้ทางการต้องคัดบุคลากรทางการแพทย์กลุ่มหนึ่งไปสนับสนุนแนวหน้า รวมถึงพยาบาลด้วย เธอว่า...”
“ได้ครับ ต้องไปยังไง?” ซ่งเซียงหยางตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด
ศาสตราจารย์หลินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาคิดว่าเจ้าหนุ่มนี่คงหาข้ออ้างปฏิเสธ ถึงขั้นเตรียมคำพูดไว้เกลี้ยกล่อมแล้วแท้ ๆ แต่ดูท่าจะไม่ได้ใช้เสียแล้ว
“เดี๋ยวก่อน เธอตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? เธอ...ไม่ต้องคิดให้ดีก่อนหรือ?”
“ลูกผู้ชายชาตรี ช่วยงานเพื่อชาติเป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ ต้องไปยังไง?” ซ่งเซียงหยางตอบอย่างองอาจ
ล้อเล่นหรือไง ถ้าไม่มีระบบช่วย ผมอาจจะต้องคิดสักหน่อย แต่มีระบบอยู่แล้ว ยังลังเลอีกก็เท่ากับมีไปเปล่า ๆ น่ะสิ?
ศาสตราจารย์หลินลูบศีรษะที่ไรผมร่นถอย “จิตสำนึกของเธอนี่...เอาเถอะ เธอต้องยื่นใบสมัครก่อน ผ่านการตรวจสอบประวัติและการประเมินความสามารถทางวิชาชีพ จากนั้นเข้าฝึกอบรมรวมสองสามเดือน ผ่านเกณฑ์แล้วถึงจะไปได้”