ข้ออ้างนี้ไร้ช่องโหว่จริง ๆ
ซ่งเซียงหยางกระตุกมุมปาก นี่มันเรื่องชื่อเสียงส่งผลต่อภาพลักษณ์จริง ๆ สินะ?
แกขี้เหนียวจนถึงขั้นขี้เหนียวเอาเหรียญคุ้มตายมาได้เลยเหรอ?
“ป้าเจีย คุณยืนยันนะว่าปลาตัวนี้ผมเป็นคนเอามาให้?”
“ก็แกเอามาให้ฉันนั่นแหละ แอบเอามาให้ตอนกลางคืน” เจียจางสื่อพยักหน้าอย่างฝืนใจ
“กล้าสาบานไหม?”
“ก็สาบานสิ”
“คนโกหกต้องกลืนเข็มพันเล่ม” เจียจางสื่อเรียนรู้ที่จะชิงตอบก่อนทันที
“ไม่ใช่แบบนั้น” ซ่งเซียงหยางโบกมือ “คุณสาบานสิ ถ้าคุณโกหก ขอให้หลุมศพของเจียระเบิด เจียตงซีวอย่าตายดี แล้วจูจิ้งก็คลอดได้แต่หลานสาวไปทั้งชีวิต”
ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
โหดเหี้ยม
โหดชะมัด
นี่มันกะให้ตระกูลเจียไม่มีทายาทสืบสกุลเลยนี่นา
เจียตงซีวได้ยินจากในห้อง ก็โมโหจนสบถด่า “ซ่งเซียงหยาง ไอ้บ้าเอ๊ย แกให้แม่ฉันสาบาน แล้วจะลากพวกเราสองผัวเมียมาเกี่ยวด้วยทำไม!”
จูจิ้งเดินออกมา จ้องเจียจางสื่อเขม็ง “แม่ ถ้าแม่กล้าพูดเหลวไหลจนตระกูลเจียสิ้นทายาท วันนี้ฉันจะฆ่าแม่ให้ตายคาที่เลย”
เจียจางสื่อกลัวจนหงอ ทั้งที่ในใจก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว จะกล้าเอาหลานชายในอนาคตมาสาบานได้ยังไง
หัวหน้าหลิวมองออกว่ามีพิรุธ จึงทำหน้าขรึม “เจียจางสื่อ สารภาพมาตามตรงว่าปลานี่มาจากไหน ยอมรับสารภาพจะได้รับการผ่อนปรน ขัดขืนก็เตรียมรับโทษหนัก”
เจียจางสื่อจนมุม ได้แต่ยอมสารภาพ “ปลานี่... จะว่าเขาเอามาให้ก็ได้ แต่เขาไม่ได้เอามาให้ต่อหน้าฉัน”
“ที่ว่าไม่ได้ให้ต่อหน้า หมายความว่ายังไง?” หัวหน้าโจวถามพลางขมวดคิ้ว
เจียจางสื่อคิดว่าไม่ว่ายังไงก็หนีไม่พ้นตายอยู่แล้ว จึงยอมแพ้แบบหมดทางสู้