เช้าวันรุ่งขึ้น
เหล่าคนงานทยอยออกจากบ้านไปทำงาน
ซ่งเซียงหยางนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ จากนั้นก็ออกไปกินอาหารเช้าข้างนอก แถมยังซื้อกลับมาเผื่อช่างเหลยกับพวกเขาด้วย
ไม่นาน ช่างเหลยก็พาลูกศิษย์สองสามคนพร้อมเครื่องมือมาถึง
หลังจากต่อรองกันอยู่หลายรอบ ช่างเหลยถึงยอมรับซาลาเปาไว้
ป้าสามหยางรุ่ยหัวถือกระโถนถ่มน้ำลายกลับมาจากส้วมสาธารณะ พอเห็นคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในเรือนข้างตะวันตก
กระโถนแทบหล่นใส่เท้า
“เอ๊ะ ๆ ๆ พวกคุณมาทำอะไรกัน?”
“ซ่งเซียงหยาง นายพาคนเข้าไปในบ้านของสำนักงานเขตทำไม? นั่นเป็นทรัพย์สินของส่วนรวมนะ”
ซ่งเซียงหยางไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ตอนนี้เป็นบ้านผมแล้ว”
“บ้านนาย?” เสียงของป้าสามสูงขึ้นไปอีกแปดระดับ
“เรือนข้างตะวันตกกลายเป็นบ้านนายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
คุณป้าที่สอง หลี่กุ้ยเจิน ก็เดินเข้ามาสมทบด้วย
“อย่าทำอะไรเหลวไหลนะ บ้านหลังนี้สำนักงานเขตล็อกไว้ตลอด ถ้านายบุกรุกเข้าไป ฉันจะไปแจ้งความ”
ซ่งเซียงหยางไม่สนใจพวกเธอ
“ช่างเหลย ทำต่อเลยครับ”
ช่างเหลยพยักหน้า ก่อนพาลูกศิษย์เข้าไปทำงานต่อ
ป้าสามกับคุณป้าที่สองสบตากัน แล้วรีบวิ่งไปยังลานกลางอย่างรวดเร็ว
“เกิดเรื่องแล้ว เรื่องใหญ่แล้ว”
ลานกลาง
เจียจางสื่อกำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่
เสียงของทั้งสองทำเอาเธอสะดุ้ง มือถูกเข็มตำจนเลือดออก
“ตะโกนอะไรกันแต่เช้า ร้องห่มร้องไห้เหมือนมีคนตายหรือไง? หลิวที่บ้านเธอเกิดเรื่องหรือ?”
คุณป้าที่สองด่ากลับ “ไปตายซะ เจียจางสื่อ บ้านแกต่างหากที่เกิดเรื่อง”
ป้าสามหอบแฮ่กพลางพูดว่า “เลิกทะเลาะกันก่อน ซ่งเซียงหยางยึดเรือนข้างตะวันตกไปแล้ว”