หลังจากหัวหน้าหลิวกับพวกเขากลับไปแล้ว
จางซิ่วหลานประนมมือ พึมพำกับอากาศ
“เหล่าซ่ง บ้านเรากำลังจะมีนักศึกษาแล้ว กำลังจะมีข้าราชการแล้วนะ”
จากนั้นเธอก็เช็ดน้ำตา ภาระหนักในใจก็เบาลงไปบ้าง
“ดี”
“ตอนนี้บ้านเราก็เป็นครอบครัวทำงานทั้งคู่แล้ว”
“ฉันอยู่โรงอาหาร ส่วนแกอยู่ห้องพยาบาล ชีวิตนี้ในที่สุดก็พอมีหวังแล้ว”
“อืม ชีวิตของเราจะค่อย ๆ ดีขึ้น” ซ่งเซียงหยางปลอบ
แต่แล้วซ่งเซียงหยางก็เปลี่ยนเรื่อง “มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องกำชับแกไว้”
“อย่าไปบอกใครเด็ดขาดว่าผมทำงานอยู่ที่ห้องพยาบาล”
“ทำไมล่ะ?”
จางซิ่วหลานไม่เข้าใจ “ฉันยังอยากให้ยัยอ้วนตายด้านนั่นรู้เสียหน่อยว่าบ้านเราก็เป็นครอบครัวทำงานทั้งคู่แล้ว ให้มันอิจฉาตายไปเลย”
“ไม่จำเป็น”
“ทำไมจะไม่จำเป็น? ที่มันกร่างอยู่ได้ก็เพราะลูกชายมันเป็นคนงานโรงงานรีดเหล็กไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ฉัน...”
“แม่” ซ่งเซียงหยางขัดขึ้น “ผมอยากลองติดตั้ง...”
“ติดตั้งอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
จางซิ่วหลานเบ้ปาก ไม่ได้อวดต่อหน้าจางชุยฮวาแล้วรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
แต่ลูกชายกำชับไว้ว่าอย่าเปิดเผย เธอจึงกลืนคำพูดกลับลงไป
“ก็ได้ ฟังแกก็แล้วกัน”
“ยังไงลูกชายฉันพูดอะไรก็เอาตามนั้น”
ซ่งเซียงหยางยิ้ม หยิบเนื้อวัวพะโล้หนึ่งชั่งออกมาวางบนโต๊ะ
“คืนนี้เพิ่มกับข้าวสักหน่อย”
พอจางซิ่วหลานเห็นห่อเนื้อวัวพะโล้กองใหญ่ ดวงตาก็เบิกค้าง
“แกเอามาจากไหน?”
“เพื่อนให้มาครับ”
......
ลานกลาง ตระกูลเจีย