หนึ่งก้านธูปให้หลัง
หลิวหงล้วนสวมชุดคลุมวิญญาณสีม่วงหมอกเรียบร้อย แล้วเดินออกมาจากหลังม่านผ้า
นางนวดเอวด้านหลัง รอยแดงบนใบหน้ายังไม่จางหายไปหมด
นางหันกลับมาถลึงตาใส่ลู่เซวียน “ข้าให้เจ้าช่วยแกะสายรัด มิใช่ให้เจ้าฉวยโอกาสเอาเปรียบข้า”
ลู่เซวียนผูกสายรัดเอวเรียบร้อย ทำสีหน้าไร้เดียงสา “เจ้าถอดจนเป็นแบบนั้น แล้วยังพุ่งเข้ามาหา ข้าก็นึกว่าเจ้าตั้งใจซบอกข้าเสียอีก อีกอย่าง...”
สายตาของเขากวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า “เจ้างดงามขนาดนี้ ทั้งยังแต่งตัวแบบนี้มายืนอยู่ตรงหน้าข้า ถ้าข้ายังอดใจไหว เช่นนั้นข้ายังเป็นชายชาตรีอยู่หรือ”
ทั้งที่รู้ว่าลู่เซวียนกำลังพูดจาเกี้ยวพา ทว่าพวงแก้มของหลิวหงล้วนก็ยังแดงขึ้นอีกหลายส่วน
นางก้มหน้าจัดแขนเสื้อชุดคลุมวิญญาณ ปิดบังรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนส่งเสียงฮึเบา ๆ “ก็ได้ เห็นแก่ชุดคลุมวิญญาณตัวนี้ ถือเป็นค่าโฆษณาแล้วกัน”
พูดจบ นางก็หมุนตัวอยู่กับที่ครึ่งรอบ
ชุดคลุมวิญญาณสีม่วงหมอกโอบกระชับเรือนร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนของนาง
ดีไซน์เข้ารูปช่วงเอวรัดตรงส่วนที่คอดที่สุดพอดี ขับให้เอวบางราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว ส่วนเว้าส่วนโค้งด้านล่างกลับเต็มอิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
ชายกระโปรงยาวถึงเข่า ยามเดินเผยให้เห็นเรียวขาตรงยาว
นางหยุดลง ยืนเอียงตัวหันมาทางเขา ชุดคลุมขับเน้นรูปร่างได้อย่างพอเหมาะ ส่วนที่ควรรัดก็เข้ารูปอย่างพอดี ส่วนที่ควรพองก็พองอย่างเป็นธรรมชาติ
“งามหรือไม่”
หลิวหงล้วนเอียงศีรษะมองเขา แววตาแฝงความคาดหวังอยู่หลายส่วน
“งามอยู่แล้ว”
ลู่เซวียนมอบคำชมเต็มที่เช่นเคย “แต่ถึงอย่างไร คนก็ยังงามกว่าชุดคลุมวิญญาณ”