ชาติก่อนลู่เซวียนคลุกคลีอยู่กับการรับซื้อของเก่าอย่างยากลำบาก ชาตินี้มาเปิดร้านเล็ก ๆ ในโลกบำเพ็ญเซียน อสูรปีศาจแบบไหนบ้างที่เขาไม่เคยเห็น?
แต่ในเวลานี้ เขายอมรับว่าตนเริ่มลนอยู่บ้างแล้ว
จินหลิงเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงหน้าประตูร้านยวี่เป่าไจ
ใบหน้างดงามไร้ที่ติของนางทำให้ผู้บำเพ็ญจรที่เดินผ่านไปมาหลายคนหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ลู่เซวียนรู้ดีว่า ภายใต้ใบหน้าสวยงามนั้นซ่อนยัยปีศาจแห่งลัทธิมารตัวจริงเอาไว้
พลังบำเพ็ญขั้นสร้างฐานช่วงปลาย ทั้งเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยม
ปัญหาก็คือ
ตอนนี้เขาคือลู่เซวียน ไม่ใช่ “ฉู่หวยหยาง”
ใบหน้านี้ รูปร่างนี้ กลิ่นอายนี้ ล้วนปราศจากการปลอมแปลงของหน้ากากจริงไร้อาการแล้ว
บนตัวเขาไม่มีอะไรที่ตรงกับชายที่แย่งสมบัติของนางในถ้ำมรดกโบราณชิงหลันแม้แต่น้อย
ยัยปีศาจนางนี้มาหาเขาถึงที่ได้อย่างไรกัน?
ลู่เซวียนไล่ทบทวนเรื่องราวในหัวอย่างรวดเร็ว
คืนนั้นเขาสวมหน้ากากตลอดเวลา ทั้งส่วนสูง รูปร่าง น้ำเสียง และคลื่นพลังวิญญาณ ล้วนปลอมแปลงไว้อย่างแนบเนียน
แม้แต่ตอนพูดข่มขู่ เขาก็จงใจเปลี่ยนนิสัยการพูดให้ต่างออกไป
ต่อให้แม่แท้ ๆ ของเขายืนอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีทางจำได้แน่นอน
แต่จินหลิงเอ๋อร์กลับมาจริง ๆ
แถมยังเลือกมาตอนนี้อีก
ลู่เซวียนแอบวางมือไว้ใต้เคาน์เตอร์ เตรียมพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ
ขอแค่จินหลิงเอ๋อร์กล้าลงมือ เขาจะเปิดโปงตัวตนยัยปีศาจแห่งลัทธิมารนางนี้ทันที
ศาสนมารสวรรค์เป็นเสี้ยนหนามในสายตาของฝ่ายธรรมะ กองยามรักษากฎของตลาดคงไม่ถึงกับทำเป็นมองไม่เห็นผู้บำเพ็ญจากลัทธิมารหรอกกระมัง?