รอยยิ้มของลู่เซวียนแข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที
นางพูดว่าอะไรนะ?
รับคนทำงาน?
หญิงปีศาจนางนี้มาที่ร้านของเขา เดินดูรอบหนึ่ง
ลองชุดคลุมวิญญาณ กินยาเม็ด แล้วถามเขาว่ารับคนทำงานหรือไม่?
ลู่เซวียนสูดหายใจลึก กลืนคำด่าและเครื่องหมายคำถามเต็มท้องลงไปทั้งหมด ก่อนฝืนยิ้มออกมาได้อัปลักษณ์ยิ่งกว่าร้องไห้
“เซียนหญิง เจ้า... พูดจริงหรือ?”
จินหลิงเอ๋อร์เอียงคอมองเขา แล้วทำสีหน้าน่าสงสาร “ข้าไม่มีที่ไปแล้ว”
ลู่เซวียนจ้องนางอยู่นาน
ความคิดแล่นวนไปมานับพันรอบ แต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่านางต้องการอะไรกันแน่
นักบวชหญิงแห่งลัทธิมาร ผู้มีพลังบำเพ็ญขั้นสร้างฐานช่วงปลาย แถมยังพกพากลเม็ดแปลกประหลาดติดตัวมาไม่รู้เท่าไร จะไม่มีที่ไปได้อย่างไร?
แท่นบัญชาการใหญ่ของศาสนมารสวรรค์พังถล่ม หรือถูกทุบทิ้งไปแล้วหรือไร?
เขากัดฟัน ชี้ไปที่ขวดยา “แล้วหินวิญญาณของยาน้ำค้างหยกเม็ดนี้...”
จินหลิงเอ๋อร์กลับทำท่าทางสมเหตุสมผลเสียเต็มประดา “ขอโทษด้วยนะ เจ้าของร้าน ข้าได้รับบาดเจ็บ”
นางเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค “ไม่มีหินวิญญาณซื้อเม็ดยา”
ลู่เซวียน “...”
เขามองใบหน้าชวนโดนตบของจินหลิงเอ๋อร์ พลันแยกไม่ออกว่านางกำลังเล่นละครอยู่หรือไม่
นักบวชหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งศาสนมารสวรรค์ ศิษย์สายตรงของมหาอำนาจฝ่ายมาร ออกมาข้างนอกทั้งที กลับซื้อแม้แต่เม็ดยารักษาบาดแผลไม่ไหวหรือ?
แต่พอคิดอีกที ตอนอยู่ในถ้ำมรดกโบราณชิงหลัน นางถูกไป๋ชิงซวงไล่ฟันมาตลอดทาง ทั้งยังถูกเขาฟันกระบี่ใส่อีกหนึ่งครั้ง บาดแผลจึงยังไม่หายดี
เมื่อครู่นางกินยาน้ำค้างหยกอย่างคล่องแคล่วก็จริง แต่ปลายนิ้วกลับสั่นระริกเล็กน้อย
นั่นคืออาการของเส้นลมปราณที่เสียหาย ทำให้พลังวิญญาณไหลเวียนติดขัด