ต้องยอมรับว่าอาการเมาเพียงกรึ่ม ๆ นั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ
หลินเสี่ยวฉานคออ่อนจนน่าสงสาร ทั้งตัวนุ่มนิ่มราวกับขนมแป้งข้าวเหนียว
อยากบีบอย่างไรก็บีบได้ตามใจ
พอเริ่มเคลิบเคลิ้ม นางกลับเหมือนแม่เหล็ก ดูดติดอยู่บนตัวลู่เซวียนแน่นหนา ดึงอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด
ร่างกายทั้งร้อนทั้งนุ่ม มีกลิ่นหวานเลี่ยนของเหล้าวิญญาณอบอวล นางซุกซนขยับไปมาอยู่ในอ้อมแขนเขา
แต่คุณภาพตอนเมาของนางกลับไม่ค่อยดีนัก ระหว่างนั้นไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้
นางพลันเลิกออดอ้อน ทำหน้าขรึม น้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้างราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน “ศิษย์ทรยศ คุกเข่าลง!”
ลู่เซวียนชะงัก “...อะไรนะ?”
หลินเสี่ยวฉานเงยใบหน้าแดงระเรื่อขึ้น พยายามข่มสีหน้าให้เคร่งขรึม “เรียกข้าว่าอาจารย์”
ลู่เซวียนก้มมองท่าทางที่นางพยายามวางมาดน่าเกรงขาม แต่เพราะแก้มแดงเกินไปจึงไม่มีบารมีเหลืออยู่เลย แทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว “อาจารย์ของเจ้าหรือ?”
“อืม! อาจารย์ของพวกเรางดงามมากเลยนะ ทั้งสูงทั้งเย็นชา ไม่เคยยิ้มเลย...”
พูดจบ นางก็พลันอ่อนยวบ ซุกตัวเข้ามาในอ้อมแขนเขา น้ำเสียงออดอ้อนนุ่มนิ่ม “เจ้าจะเรียกหรือไม่เรียกกันเล่า...”
ลู่เซวียนทั้งขำทั้งจนใจ ได้แต่เล่นตามน้ำ “อาจารย์”
หลินเสี่ยวฉานหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ ก่อนจะพลันเปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง
เดี๋ยวก็เรียกเขาว่า “ศิษย์ทรยศ” เดี๋ยวก็ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาราวกับภรรยาตัวน้อยแล้วเรียก “ศิษย์พี่” เปลี่ยนท่าทีไปมาหลายแบบ
บทที่นางเลียนแบบบ่อยที่สุดและสวมบทได้จริงจังที่สุด ก็คืออาจารย์ผู้เย็นชาที่ “ไม่เคยยิ้ม” ซึ่งนางพูดถึง
จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มสาง บรรยากาศในเรือนด้านหลังก็ค่อย ๆ สงบลง
ลู่เซวียนนอนอยู่บนเตียง หลับตาพักอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะหลับไปได้
แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่เอวก็ยังปวดอยู่บ้าง
ส่วนหลินเสี่ยวฉานนั้นไม่ไหวติงไปนานแล้ว
เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณในตันเถียนเต็มเปี่ยมผิดปกติ ลู่เซวียนก็คร้านจะเปิดแผงร้านของระบบ พลิกตัวแล้วหลับลึกไป
วันรุ่งขึ้นยามตะวันขึ้นสูง ลู่เซวียนถูกแรงกดทับที่หน้าอกจนตื่น