ลู่เซวียนดีใจแทบคลั่งอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยังคงสงบนิ่งสุขุมดังเดิม
เขาแสร้งทำเป็นชั่งกระบี่ในมืออย่างไม่ใส่ใจ “ก็แค่เศษเหล็กที่พังจนใช้การไม่ได้แล้ว ลายวิญญาณเสียหายหมดสิ้น พลังวิญญาณก็หมดเกลี้ยง ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ข้าเห็นว่าเจ้าเดินทางมาไกลก็ไม่ง่าย ให้หินวิญญาณสองก้อน ข้ารับไว้ก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญจรหนุ่มก็ยินดีขึ้นมาก่อน แต่ไม่นานก็ทำท่าทางน่าสงสาร
เขาเริ่มตัดพ้อต่อหน้าทันที “ท่านเจ้าร้าน! หินวิญญาณสองก้อนน้อยเกินไปแล้ว! ข้าอุตส่าห์ตามหากระบี่เล่มนี้ ลุยลึกเข้าไปในป่าเขารกร้าง เกือบถูกสัตว์อสูรกิน! อย่างไรก็เป็นอาวุธวิญญาณเก่าแก่ชิ้นหนึ่ง ท่านเพิ่มให้อีกหน่อยได้ไหม? สามก้อน สี่ก้อนก็ได้!”
เขาทำหน้าเศร้า เอาแต่คร่ำครวญไม่หยุด ทั้งตัดพ้อทั้งอ้อนวอน
แต่ลู่เซวียนกลับทำหน้าไร้อารมณ์ตลอดเวลา ใจไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาไม่หลงกลลูกไม้นี้หรอก อีกฝ่ายก็ไม่ใช่สาวงามบอบบางเสียหน่อย
ผู้ชายตัวโตมาทำท่าน่าสงสารต่อหน้าเขา เขาไม่ชอบอะไรแบบนี้
“ถ้าไม่เอาก็ช่างเถอะ” ลู่เซวียนทำท่าจะคืนกระบี่ให้ น้ำเสียงแสดงความรังเกียจ “ของพังแบบนี้เก็บไว้ที่ร้านข้าก็เปลืองที่ในคลัง”
ผู้บำเพ็ญจรหนุ่มยอมแพ้ทันที “เอา! ข้าเอา! ขายให้ท่านสองหินวิญญาณก็ได้!”
ในใจเขาดีใจแทบคลั่ง กระบี่พังเล่มนี้เดิมทีก็เป็นขยะที่ค้างอยู่ในมือ ขายแลกหินวิญญาณได้สองก้อน เท่ากับได้มาฟรี ๆ กำไรเน้น ๆ!
เขายื่นมือออกไปอย่างอดใจไม่ไหว “ท่านเจ้าร้าน รีบให้หินวิญญาณข้าเถอะ!”
ตอนที่มือของเขาเกือบจะแตะหินวิญญาณ ลู่เซวียนพลิกข้อมือเก็บหินวิญญาณกลับไปเสียก่อน “อย่าเพิ่งรีบ ข้ามีเงื่อนไขเล็กน้อย”
ผู้บำเพ็ญจรหนุ่มชะงักไป “ท่านเจ้าร้าน เชิญว่ามา!”
“เจ้าเที่ยวหาของในตลาดมาหลายปี รู้จักผู้คนมากมาย” ลู่เซวียนบอกจุดประสงค์ของตน “ช่วยข้าโฆษณากิจกรรมแลกของเก่าซื้อของใหม่ของร้านหน่อย”
เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว ลู่เซวียนก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ให้เจ้าแนะนำฟรี ๆ หรอก ลูกค้าที่เจ้าแนะนำมา ถ้าทำการค้าสำเร็จหนึ่งราย ข้าจะให้หินวิญญาณหนึ่งก้อน ไม่จำกัดจำนวน”