“เซียนหญิงมาเยือน ร้านเล็ก ๆ ของข้าก็เป็นเกียรติอย่างยิ่ง เชิญเข้ามาเลย!”
เมื่อเห็นว่าเป็นหูเหนียงเหนียง ลู่เซวียนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ท่านเจ้าร้านลู่ กิจการไปได้สวยนี่นา…” วันนี้หูเหนียงเหนียงเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวผ้าบางสีแดงอมชมพู คอเสื้อเว้าลึกกว่าครั้งก่อนอยู่หลายส่วน
ยามเดิน ชายกระโปรงพลิ้วไหว เผยให้เห็นน่องขาวเนียนครึ่งท่อน ท่วงท่าระโหยเย้ายวนทั่วร่างของนางทำให้ร้านทั้งร้านดูสว่างไสวขึ้นมาถึงสามส่วน
นางก้าวเข้ามาอย่างเนิบช้า แล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์
นางใช้แขนค้ำโต๊ะ โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานเลี่ยนลอยตรงเข้าไปในจมูกของลู่เซวียน
“เพิ่งไม่เจอกันไม่กี่วัน สีหน้าท่านเจ้าร้านลู่ก็ดูดีขึ้นไม่น้อยเลยนะ หรือว่าเจอเรื่องดี ๆ มา?” นางกะพริบตา น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า
ลู่เซวียนวางถ้วยชาลง สีหน้าไม่เปลี่ยน “กิจการดี สีหน้าย่อมดีตาม วันนี้เซียนหญิงมาจะขายของหรือซื้อของ?”
“มาเยี่ยมเจ้าไม่ได้หรือ?” หูเหนียงเหนียงยิ้มพลางยื่นมือมาแตะหลังมือเขาเบา ๆ “อย่างไรเสียข้าก็เป็นลูกค้าเก่าของเจ้า มานั่งเล่นสักหน่อยไม่ได้หรือ?”
ลู่เซวียนดึงมือกลับอย่างไม่แสดงอาการ “นั่งได้อยู่แล้ว ขอแค่อย่าขวางหน้าประตูจนขายของไม่ได้ก็พอ”
“ร้านเจ้านี่จะมีคนที่ไหนกัน…” หูเหนียงเหนียงกวาดตามองร้านที่ว่างเปล่า ก่อนจะยกมือป้องปากหัวเราะเบา ๆ “ทั้งวันแทบไม่เห็นเงาคนเลย ท่านเจ้าร้านลู่ทำกิจการได้สบายจริง ๆ”
ลู่เซวียนไม่ตอบ เพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วมองนาง
สตรีอย่างหูเหนียงเหนียง ไม่มีทางมาหาโดยไร้ธุระ
วันนี้นางมา แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพื่อ “มาเยี่ยมเขา” ง่าย ๆ เช่นนั้น