“ชุดคลุมวิญญาณชั้นต่ำชิ้นละยี่สิบหินวิญญาณ ระดับกลางชิ้นละห้าสิบ”
ลู่เซวียนพูดจบ ใบหน้าชายชราก็ดำทะมึนทันที “เจ้าหนู เจ้านี่หน้าเลือดยิ่งกว่าข้าอีก! ราคานี้ข้าขาดทุนย่อยยับแน่!”
“ข้าหน้าเลือดหรือไม่ ท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจ”
ลู่เซวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า “ของพวกนี้ไม่ใช่กระบี่บินเสียหน่อย กระบี่บินเป็นของหาเลี้ยงชีพ ต่อให้ผู้บำเพ็ญจรต้องกัดฟันก็ยังจำเป็นต้องซื้อ แต่ชุดคลุมวิญญาณไม่เหมือนกัน อย่างมากก็เปลี่ยนไปใช้อาวุธวิญญาณป้องกันแทน หากท่านคิดว่าราคาต่ำเกินไป จะกองเก็บไว้รอผู้มีวาสนาต่อไปก็ได้”
ชายชราถูกเขาต้อนจนพูดไม่ออก ได้แต่ขยับริมฝีปาก
อยากโต้แย้งแต่ก็หาคำพูดที่เหมาะไม่ได้ จึงได้แต่เค้นออกมาประโยคหนึ่ง
“เพิ่มให้อีกหน่อย… อย่างน้อยก็ให้ข้าได้กำไรบ้าง”
ลู่เซวียนไม่รีบร้อน เว้นไปสองอึดใจก่อนเอ่ยเสริมอย่างเอื่อยเฉื่อย “ชั้นต่ำชิ้นละยี่สิบสอง ระดับกลางชิ้นละห้าสิบห้า ราคานี้คงพอมีกำไรแล้วกระมัง?”
ชายชราขมวดคิ้ว อ้าปากจะต่อรองราคาอีกครั้ง
ลู่เซวียนซ้ำเติมอีกดอก “อีกอย่าง… สินค้าล็อตนี้ของท่านกองอยู่ที่นี่มาอย่างน้อยครึ่งปีแล้ว ยิ่งเก็บชุดคลุมวิญญาณไว้นาน พลังวิญญาณก็ยิ่งสลาย หากไม่รีบขายออกไป สุดท้ายคงต้องขาดทุนย่อยยับจริง ๆ”
“ข้าช่วยท่านระบายสินค้าในคราวเดียว หากท่านไม่ยินยอม ข้าก็ทำได้แค่ไปดูร้านอื่น”
พูดจบ เขาก็หันตัวทำท่าจะเดินออกไปทันที
“อย่าเพิ่ง ๆ!”
ชายชราร้อนใจขึ้นมาทันควัน ยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังเคาน์เตอร์ “เพิ่มให้ข้าชิ้นละหนึ่งหิน! แค่หนึ่งหินก็พอ!”
ลู่เซวียนหยุดฝีเท้า หันกลับมา ใบหน้าดูคล้ายกำลังลังเล
เงียบไปสองอึดใจ เขาก็ถอนหายใจ “ชุดคลุมวิญญาณทั้งหมดมีสี่สิบสองชิ้น ข้าคิดเป็นเลขกลม ๆ ให้ท่าน หนึ่งพันหนึ่งร้อยหิน สินค้าล็อตนี้ข้ารับไปทั้งหมด ท่านก็ระบายของได้ ส่วนข้าก็ได้ค่าเหนื่อยค่าเดินทาง แบบนี้เป็นอย่างไร?”