บนโต๊ะหินในลานกลับมีจานอาหารวางอยู่สองสามจาน
แม้จะเย็นไปบ้างแล้ว แต่ดูออกว่าเพิ่งทำเสร็จได้ไม่นาน
ขณะที่ลู่เซวียนกำลังยืนเหม่อ ประตูห้องข้างก็พลันถูกผลักเปิดจากด้านใน
จินหลิงเอ๋อร์โผล่ออกมาครึ่งตัว หาวพลางมองเขาด้วยดวงตาปรือปรอย “กลับมาแล้วหรือ?”
“อืม”
“อาหารอยู่บนโต๊ะ กินเองนะ” พูดจบนางก็หาวอีกครั้ง เสียงอู้อี้งัวเงีย “ข้าง่วงจะตายอยู่แล้ว ขอนอนก่อนล่ะ”
จากนั้นประตูก็ปิดลง
ลู่เซวียนยืนอยู่กับที่ มองบานประตูห้องที่ปิดสนิท
ง่วงจะตาย?
ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานช่วงปลายอย่างนาง จะง่วงได้ด้วยหรือ?
บาดแผลดีขึ้น พลังวิญญาณไหลเวียนคล่องตัว ไม่ควรจะยิ่งกระปรี้กระเปร่าขึ้นหรอกหรือ? เหตุใดยิ่งนอนถึงยิ่งง่วงกัน?
เขาส่ายหน้า เก็บความคิดนี้ไว้ก่อน แล้วเดินไปนั่งข้างโต๊ะหิน ก้มมองจานอาหารสองสามจานนั้น
แม้จะเย็นแล้ว แต่หน้าตากลับดูดีไม่น้อย สีสันสดใส ฝีมือหั่นก็เป็นระเบียบใช้ได้
“นางปีศาจนี่… มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ หรือ?”
ลู่เซวียนหยิบตะเกียบคีบผักวิญญาณเข้าปากคำหนึ่ง
จากนั้นสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
รสเค็มขมระเบิดขึ้นตรงปลายลิ้นทันที
“ให้ตายเถอะ! นี่มันอาหารที่คนกินได้หรือ!”
เขาเหลือบมองประตูห้องข้าง อดกลั้นไม่ให้คายออกมา แล้วฝืนกลืนลงไป ก่อนรีบดื่มน้ำแกงตามไปอึกหนึ่ง ผลปรากฏว่านอกจากจะเค็มแล้ว น้ำแกงยังมีกลิ่นไหม้อีกด้วย
เขาจ้องจานอาหารตรงหน้า เงียบไปเนิ่นนาน
หน้าตาชั้นหนึ่ง รสชาติชั้นเลว
ลู่เซวียนวางตะเกียบลงเงียบ ๆ แล้วถอนหายใจ
เอาเถอะ อย่างน้อยนางก็ยังอุตส่าห์เหลืออาหารไว้ให้เขา น้ำใจนี้ก็ควรค่าแก่การชื่นชม
แต่คราวหน้าคงไม่ต้องแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสว่างเต็มที่ ลู่เซวียนก็เปิดประตูร้าน แล้วนำชุดคลุมวิญญาณชุดใหม่มาแขวนเรียงไว้ในส่วนของชุดคลุมวิญญาณทีละตัว