เขาไม่ได้ลังเล ทั้งน้ำเสียงก็ไม่ใช่การย้อนถาม ทำให้ซือถูจิ้งกำหมัดแน่น ดวงตาคล้ายมีหยาดน้ำตาคลอ มองเขาเขม็ง
ทว่าในวินาทีถัดมา ความหวั่นไหวที่ยังไม่ทันก่อตัว ก็ถูกคำพูดต่อมาของเขาทำลายจนย่อยยับ
“ชอบสิ เราชอบทุกสิ่งที่นำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างแท้จริง”
เย่เฉินซื่อตรงจนแทบโหดร้าย
สิ่งที่นำมาใช้ประโยชน์ได้...งั้นหรือ?
ประกายในดวงตาของซือถูจิ้งค่อย ๆ มอดดับ นางเบือนสายตากลับไป ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น
ที่จริงเขาไม่เคยปิดบัง เพียงแต่เขาราวกับมีพลังวิเศษที่ทำให้คนอื่นหาเหตุผลมารองรับความโหดร้ายของเขา และยังช่วยพูดแทนเขาอีกด้วย
เช่นเดียวกับชาติก่อน ทั้งที่เขาพูดจาตรงไปตรงมาจนน่ากลัว แต่นางกลับคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น เอาแต่คิดว่าเขาคงไม่ทำกับนางเช่นนั้น
น่าเสียดาย...ทั้งหมดเป็นเพียงความเพ้อฝัน
นางสูดหายใจลึก ๆ ในที่สุดก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่งในชาตินี้ มีเพียงบิดาเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งให้นางได้
ชาติก่อนบิดามองธาตุแท้ของเย่เฉินออก รู้ว่าตนเองอาจมีจุดจบเช่นไร จึงเตรียมการไว้สองทางเพื่ออนาคตของนาง
เขาฝืนยืนหยัดไม่ถอย หวังจะเป็นที่พึ่งให้นางได้นานขึ้น
ส่งนางเข้าวัง ปล่อยให้นางถูกเย่เฉินใช้ประโยชน์โดยไม่รู้ตัว จุดประสงค์สุดท้ายก็เพื่อให้นางมีชีวิตอยู่ ต่อให้ต้องเป็นหมากตัวหนึ่งก็ตาม
เรื่องนี้นางค่อย ๆ เข้าใจหลังจากบิดาสิ้นใจแล้ว
ดังนั้น ชาตินี้นางจะต้องทำให้บิดามีชีวิตอยู่ เป็นที่พึ่งให้นางต่อไป
นางยังคงต้องขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา เพียงแต่คราวนี้นางจะไม่ไร้เดียงสาเช่นนั้นอีก