“เถาจันทร์?”
หนีเซวียนเรียกเถาจันทร์ที่คุกเข่านั่งอยู่บนพื้น ไม่รู้กำลังคิดอะไร ครั้นเห็นแก้มของนางแดงระเรื่อก็ถามว่า “เจ้าไม่สบายหรือ?”
“มะ...ไม่เพคะ ขอบพระคุณฮูหยินที่เป็นห่วง บ่าวไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
เถาจันทร์อธิบายพลางลุกขึ้นประคองหนีเซวียนให้ยืน
หนีเซวียนไม่ได้คิดอะไรมาก อาศัยแรงประคองของนางลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ เถาจือก็พาซือถูเฉิงเข้ามาถวายคำนับ
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ซือถูเฉิงอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง หวังผิงก็มาเตือนตามปกติว่าได้เวลาสิ้นสุดการ “ถวายคำนับ” แล้ว
เถาจือพาซือถูเฉิงจากไปอีกครั้ง
“ฮูหยิน นี่คือเครื่องหอมที่แคว้นตะวันตกนำมาถวาย ส่วนของเหล่านี้เป็นไข่มุกที่ทะเลใต้ส่งมา ยังมี...”
หวังผิงไม่ได้จากไปไหน เขายังคงเอ่ยถึงของล้ำค่าที่รวบรวมมาจากคลังส่วนพระองค์ของเย่เฉินเช่นทุกวัน พลางคอยสังเกตว่าหนีเซวียนมีสิ่งใดที่พอจะถูกใจบ้างหรือไม่ จะได้กลับไปรายงาน
หนีเซวียนหลุบตาลง ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นพิเศษ รอจนหวังผิงพูดจบจึงให้รางวัลเขา แล้วสั่งว่า
“เถาจันทร์ ไปส่งผู้ดูแลหวังแทนข้าที”
ไม่ว่าหวังผิงจะคิดอย่างไร เขาก็ดูแลเถาจือกับซือถูเฉิงอยู่บ้างตามสมควร หนีเซวียนจึงสุภาพกับเขาเป็นพิเศษ
“เพคะ”
“ขอบพระทัยฮูหยิน”
ทั้งสองจากไป ภายในห้องจึงไม่เหลือผู้อื่นอีก หนีเซวียนชอบความสงบ จึงให้เถาจันทร์คอยปรนนิบัติอยู่ใกล้ ๆ เพียงคนเดียว
นางยกถ้วยชาที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา กำลังจะยกแตะริมฝีปากก็ชะงักงัน ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ก่อนหยิบกระดาษที่อยู่ใต้ถ้วยออกมา