“อืม”
หนีเซวียนพยักหน้าโดยไม่ลังเล
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินได้รู้ว่าความโกรธจนตัวสั่นเป็นเช่นไร เขาพลิกกายกดหนีเซวียนลงบนเตียง จ้องดวงตาที่แทบไม่ไหวติงของนางเขม็ง
ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ เขาก็หัวเราะ รอยยิ้มทำให้คิ้วตาเปล่งประกาย งดงามจนชวนให้ตาพร่า
“ดี เรารู้แล้ว จะไม่ทำร้ายเขาก็ได้”
เขาก้มหน้าลงจุมพิตมุมปากนาง แววตาฉายความปรารถนา “ดึกแล้ว เราเข้านอนกันเถอะ”
พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปดึงม่านเตียงลง
ในเวลานี้เอง จู่ ๆ เขาก็เข้าใจชายชราคนนั้นขึ้นมาบ้าง ทั้งที่ไม่ชอบให้เขามีตัวตนอยู่ เหตุใดจึงยืนกรานให้เสด็จแม่คลอดเขาออกมา?
หากนางให้กำเนิดลูกของเขา
หัวใจของนางจะหวั่นไหวขึ้นมาบ้าง เพราะการมีอยู่ของเด็กคนนั้นหรือไม่?
จวนตระกูลเจียง
ยามนี้ดึกสงัดแล้ว ในห้องหนังสือยังมีตะเกียงจุดอยู่หนึ่งดวง
ใบหน้าของเจียงฮ่าวครึ่งหนึ่งอยู่ใต้แสงสลัว อีกครึ่งจมอยู่ในเงามืด เขาเอนกายพิงเก้าอี้ ไม่รู้กำลังคิดอะไร
“ก๊อก ก๊อก”
“เข้ามา”
ชายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนคุกเข่าลงกับพื้น “ใต้เท้า สืบเรื่องเรียบร้อยแล้วขอรับ มารดาและบุตรของไท่ซือถูกฝ่าบาทกักตัวไว้ในวังจริง แต่ไม่ใช่เพราะกุ้ยเฟยกู้ดังที่ประกาศต่อภายนอก หากแต่... ถูกจัดให้อยู่ในตำหนักหย่งเฉินขอรับ”
เจียงฮ่าวกำมือแน่น สีหน้าดำคล้ำอย่างยิ่ง เขาผุดลุกขึ้นทันที ตั้งท่าจะเดินไปทางประตู
“ใต้เท้า!”
ลูกน้องหน้าตาธรรมดารีบขวางเขาไว้ “ขอให้ท่านไตร่ตรองให้รอบคอบ อย่าหุนหันพลันแล่นเป็นอันขาดขอรับ”