“วันนี้ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลังมื้อค่ำ เย่เฉินจึงมาถึงตำหนักหย่งเฉิน ส่วนหนีเซวียนอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็กลับเข้าไปพักผ่อนในห้องด้านในแล้ว
เถาจันทร์ยังไม่ทันลุกขึ้นหลังทำความเคารพ ก็รีบรายงานเสียงเบาว่า “ทูลฝ่าบาท ฮูหยินสบายดีทุกอย่างเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูเถาจือเข้าครัวด้วยตนเอง ฮูหยินจึงเจริญอาหารขึ้นมาก อาการแพ้ท้องก็ดีขึ้นกว่าหลายวันก่อนมากแล้วเจ้าค่ะ”
เย่เฉินพยักหน้า โบกมือให้เถาจันทร์ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องด้านในอย่างแผ่วเบา หนีเซวียนนอนตะแคงหันหลังให้เขาอยู่บนตั่ง เขารู้ว่านางยังไม่หลับ เพียงแต่ไม่อยากสนใจเขาเท่านั้น
อย่างไรเสีย ฮูหยินของเขาก็เย็นชากับเขาเช่นนี้อยู่เสมอ
เขาโอบนางจากด้านหลัง สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของนาง กลิ่นนั้นทำให้สมองที่ครุ่นคิดวางแผนอยู่ตลอดเวลาของเขาสงบลงได้เสมอ
（ที่รัก พระเอกพวกนี้มันชอบโดนเมิน ยิ่งไม่สนใจมัน มันก็ยิ่งหลงหัวปักหัวปำ ในทางกลับกัน ถ้าที่รักลองเปลี่ยนท่าทีดูบ้าง บางทีมันอาจไม่เกาะติดขนาดนี้ก็ได้นะ）
ระบบกระซิบเสียงเบาอยู่ในหัวของหนีเซวียน ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับกลัวว่าจะมีใครจับได้ ดูมีพิรุธสุด ๆ
มันคิดดูแล้วว่า จะเป็นขวดที่ถูกพลังงานอัดจนแตกไม่ได้ แม้พลังงานจะหอมหวาน แต่ถ้ามากเกินไปก็ไม่ไหว กินไม่หมดก็กลายเป็นเรื่องกลุ้มใจ
จะไปล่วงเกิน “ท่านผู้นั้น” มากนักก็ไม่ได้ แต่จะปล่อยให้มันกับที่รักถูกอัดจนตายก็ไม่ได้เหมือนกันนี่นา
อย่างไรเสีย ตอนนี้ที่รักใช้พลังงานไม่ทันกับที่ฉกฉวยมาได้ หากแอบข้ามไปยังมิติถัดไป ก็จะได้ใช้พลังงานที่เต็มจนล้นออกไปกว่าครึ่ง
จะได้ไม่ “แน่น” กันขนาดนี้
อีกอย่าง พระเอกทุกคนคงไม่เหมือนเผ่ยโม่ในมิติก่อนหรอกกระมัง?
แม้มันจะคิดว่าที่รักของมันเป็นคนที่มีเสน่ห์ที่สุดในโลก ไม่เหมือนใคร และมีเสน่ห์ที่สุด ๆ ๆ ๆ ก็ตาม
แต่พระเอกประเภทที่ไม่ใช่คนดีพวกนี้ ก็น่าจะเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจที่สุดไม่ใช่หรือ จะยอมหลุดจากบทบาทเดิมง่าย ๆ จนกลายเป็นคนรักเดียวใจเดียวกันหมดได้อย่างไร?