“พี่ชาย ซื่อซื่อไม่รู้จริง ๆ นะ~”
“ขอร้องล่ะ ช่วยหนูหน่อยนะ~”
จิ่งเซ่ออยากดึงความสนใจจากเพื่อนสมัยเด็กผู้เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง จึงรวบรวมความกล้าเดินไปขวางหน้าเขา บังข้อมูลทั้งหมดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขากำลังตรวจดูอยู่
เธอดึงชายกระโปรงของตัวเองไปมา กลัวว่าเขาจะต่อว่า
พ่อกับแม่บอกว่า พวกเขาหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็กและเติบโตมาด้วยกันอย่างสนิทสนม มีเรื่องอะไรต้องการก็เรียกพี่ชายเพื่อนสมัยเด็กให้ช่วยจัดการได้
แก้มอวบอิ่มของเด็กสาวค่อย ๆ แดงระเรื่อ เพราะความว่างเปล่าและกระหายอย่างรุนแรงในร่างกาย เธอฝืนทนจนตัวสั่น ก่อนหน้านี้เพิ่งถูกพี่ชายตำหนิไปสองสามคำ ทำให้ต้องรอเพิ่มอีกครึ่งชั่วโมงแล้ว
“...ตรงนี้เจ็บอีกแล้ว”
เธอใจร้อนกระวนกระวาย จึงจงใจหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นอยู่บ้าง แล้วเลิกชายกระโปรงขึ้น เผยให้เห็นรอยถลอกสีแดงบนต้นขา
เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็ตัดสินใจทำไปเลย ทิ้งตัวนั่งลงบนตักเขา ดวงตาคลอด้วยน้ำตา ก่อนจับมือเขามาลูบแก้มตัวเอง
ราวกับปลาใกล้ตายเพราะขาดน้ำ ในที่สุดตอนนี้เธอก็รู้สึกสบายขึ้นมาบ้าง
เจียงจั๋วชิงถึงได้หันมามองเธอ วันนี้เธอติดเขาเป็นพิเศษ เขาเพิ่งรู้ตัวเมื่อผ่านไปสักพักว่าอาการหิวผิวหนังของเธอกำเริบอีกแล้ว
ช่างเป็นเรื่องยุ่งยากจริง ๆ
ทุกครั้งต้องช่วยเธออยู่นาน ทำให้เขาหงุดหงิดมาก
มือของชายหนุ่มไล้ลงมาตามแก้มของเธอ ปลายนิ้วลากผ่านผิวบอบบางตรงลำคอ ชุดนอนของเธอบางมาก เธอตั้งใจแต่งตัวแบบนี้ก็เพื่อทำเรื่องอย่างว่าโดยเฉพาะ
หึ เป็นตัวไร้ประโยชน์ที่ป่วยแล้วยังต้องรบกวนคนอื่น แถมยังขาดเขาไม่ได้อีก
สายตาของเขาเลื่อนไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เมื่อเห็นข้อมูลเริ่มผันผวน เขาก็กำลังจะยกมือไปจัดการ
ดูเหมือนภาพสาวงามเย้ายวนตรงหน้าจะไม่อาจทำให้เขาเสียสมาธิได้เลย
จิ่งเซ่อรีบคว้ามือเขาไว้ราวกับหวงของกิน แล้วดึงกลับมา ไม่ยอมให้เขาแตะต้องสิ่งอื่นนอกจากตัวเธอ
“ทำไมไม่สนใจหนูเลยล่ะ~ แล้วยัง...”
เจียงจั๋วชิงก้มมองเธอ น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย “แล้วยังอะไร?”
จิ่งเซ่อเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ ทั้งสองสนิทสนมใกล้ชิดกันมาหลายปี เธอไม่รู้ว่าอะไรเรียกว่าล้ำเส้น เธอรู้เพียงว่าต้องการให้เขาปลอบโยน
เธอรู้ว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ช่วยบรรเทาอาการของเธอได้ ถึงเจียงจั๋วชิงจะทำหน้าเบื่อหน่ายก็ตาม
เธอปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอยากได้สัมผัสจากมือหรือไออุ่นของเขา
“ทรมาน... หนูทรมานมาก”
เจียงจั๋วชิงยังคงไม่สะทกสะท้านตั้งแต่ต้นจนจบ “ทรมานก็อดทนไว้ ฉันไม่มีเวลา”
เขาเย็นชาไร้หัวใจเกินไป ต่อให้เธอถอดเสื้อผ้าจนหมด เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิม
จิ่งเซ่อเจ็บปวดจนร้องไห้ กอดคอเขาไว้และสะอื้นจนพูดแทบไม่ออก “ฮือ ๆ~ คุณใจร้าย”
“ช่วยหนูหน่อย ช่วยหนูทีนะ”
เสียงร้องไห้ของเธอทำให้เจียงจั๋วชิงหงุดหงิด เธอเป็นตัวป่วนจริง ๆ ไม่มีวันไหนที่ทำให้เขาได้อยู่อย่างสงบ เขาข่มกลั้นอารมณ์แล้วช่วยบรรเทาอาการให้เธอชั่วคราว
“ออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวตอนเข้านอนค่อยว่ากัน”
จิ่งเซ่อตอบรับเบา ๆ เธอรู้ว่าตอนนี้ต้องเชื่อฟัง ห้ามทำให้เขาโมโห ไม่อย่างนั้นเขาอาจไม่ช่วยเธออีก
เธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่อยากออกไป จึงปีนขึ้นไปนอนคว่ำบนเตียงของเขา แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ เขา อาการของเธอก็ดีขึ้นบ้าง
เจียงจั๋วชิงขมวดคิ้ว
ตระกูลเจียงกับตระกูลจิ่งเป็นครอบครัวที่สนิทสนมกันมาหลายชั่วอายุคน เจียงจั๋วชิงเกิดก่อนจิ่งเซ่อหนึ่งปี แต่ทั้งสองหมั้นหมายกันตั้งแต่จิ่งเซ่อเพิ่งเกิด และเติบโตมาด้วยกันอย่างสนิทสนม ทุกคนต่างพูดว่าพอโตขึ้นพวกเขาจะได้แต่งงานกัน เขาจะต้องแต่งกับตัวป่วนที่เอาแต่ร้องไห้ตั้งแต่เด็กจนโต
ยิ่งไปกว่านั้น จิ่งเซ่อยังมีอาการหิวผิวหนัง ทำให้เธอต้องการเจียงจั๋วชิงมากขึ้น จนยิ่งติดเขาแจ
ยัยทึ่มนี่บอกว่าชอบเขา แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ โดยเฉพาะตัวป่วนอย่างเธอ ชีวิตของเขายุ่งเหยิงไปหมด
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่อยากให้เรื่องแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่นนัก
เขาจ้องข้อมูลแบบเรียลไทม์ตรงหน้า แล้วบันทึกข้อมูลเหล่านั้นลงในซอฟต์แวร์ที่กำลังพัฒนาอยู่
เขายุ่งมากจริง ๆ
แต่เธอก็เสียงดังมากจริง ๆ
เจียงจั๋วชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จิ่งเซ่อ ออกไป อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”
จิ่งเซ่อลุกขึ้นนั่ง จ้องเขาเขม็งอย่างขุ่นเคือง “ออกไปก็ได้!”
“เดี๋ยวฉันกลับมาอีก!”
หูฟังบลูทูธที่หูของเจียงจั๋วชิงสว่างวาบ เขาจดจ่ออยู่กับงานของตัวเอง
“ต้นทุนห้าสิบล้าน”
“ฉันติดสินบนผู้ดูแลห้องเครื่องไฟเบอร์ออปติกของตระกูลเจียงที่อยู่ใกล้ตลาดหลักทรัพย์ ให้ติดตั้ง ‘เครื่องขยายสัญญาณและตัวแยกสัญญาณแบบมิเรอร์’ ลงบนสายข้อมูลที่มีอยู่ อาศัยข้อได้เปรียบจากระยะทางทางกายภาพ ทำให้รับข้อมูลสมุดคำสั่งซื้อขายได้เร็วกว่าระบบเซิร์ฟเวอร์ของโบรกเกอร์ทั่วไป 0.03 มิลลิวินาที”
“เอาข้อมูลพวกนี้ใส่เข้าไปในโมเดลฝึกสอน มันจะคัดหาเหยื่อที่เราต้องการจากธุรกรรมคำสั่งซื้อขายจำนวนมหาศาลของนักลงทุนรายย่อย อืม พรุ่งนี้จัดประชุมด้วย”
จิ่งเซ่อค่อย ๆ ปิดประตู ในใจคิดว่าประเดี๋ยวจะกลับเข้าไปบนเตียงพี่ชายอย่างเปิดเผยได้อย่างไร
นิ้วของเจียงจั๋วชิงพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว โมเดลขนาดใหญ่สำหรับข้อมูลการเงินถูกสร้างขึ้น เขามองเวลาแล้วพบว่าใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็จัดการเสร็จ
ห้องรับแขกด้านนอก
จิ่งเซ่อเดินออกไปอย่างห่อเหี่ยว อยากหาพี่เลี้ยงให้ช่วยจัดภาพวาดของเธอ จะได้เบี่ยงเบนความสนใจ เธอเดินหาอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงพี่เลี้ยงจากในครัว
“คุณชายเจียงทั้งหล่อทั้งรวยจริง ๆ น่าเสียดายที่อายุยังน้อยก็มีคู่หมั้นแล้ว แถมคุณหนูคนนั้นยังอยู่บ้านเดียวกับเขาด้วยนะ ฉันเห็นแล้วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ติดเขาแจทุกวันเลย”
“ฮ่า ๆ ใช่เลย ฉันยังรู้สึกแทนคุณชายเจียงเลยว่าแย่ชะมัด โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเหมือนเด็กสามขวบ วันก่อนฉันแอบเห็นผู้หญิงคนนั้นหน้าด้านไปยั่วยวนเขา สุดท้ายคุณชายก็ไล่เธอออกไป”
“ดูแล้วก็ไม่เหมือนเขาจะชอบเธอสักเท่าไรนะ ถ้าถามฉัน ฉันยังดีกว่าเธออีก นอกจากร้องไห้แล้วทำอะไรเป็นบ้าง คุณชายเจียงคงไม่อยากแต่งกับเธอหรอก ไม่อย่างนั้นฉันไป...”
พี่เลี้ยงคนใหม่อายุยี่สิบกว่า หวังม่าบอกว่าเธอเป็นลูกสาวของเพื่อน หวังม่าเห็นว่าเธอทำงานคล่องแคล่ว พอเจียงจั๋วชิงพบเธอแล้วก็พยักหน้าอนุญาตให้เข้าทำงาน
เมื่อจิ่งเซ่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจก็เหมือนถูกแทงอย่างแรง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว “ทำไมไม่กล้าพูดต่อหน้าฉันล่ะ!”
ผู้หญิงในครัวรีบวางสายอย่างลนลาน พอเปิดประตูออกมาเห็นสีหน้าของจิ่งเซ่อก็รีบอธิบาย “คุณหนู ฉัน...”
จิ่งเซ่อตัดบทเธอ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “ไสหัวออกไป!”
ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่ตื่นตระหนก “คุณหนูจิ่ง ฉันเข้ามาทำงานในบ้านตระกูลเจียงโดยได้รับอนุญาตจากคุณชาย ต่อให้จะไล่ฉันออก ก็ต้องให้คุณชายเป็นคนตัดสินใจ”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำงานผิดพลาด ต่อให้คุณชายถาม เธอก็ปฏิเสธได้อยู่ดี ส่วนคุณหนูก็ไม่มีหลักฐานไม่ใช่หรือ
จิ่งเซ่อทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินเข้าไปตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง “กล้าเถียงฉันก็แปลว่าทำผิดแล้ว!”
“คุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาตบฉัน นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ยังจะตบพี่เลี้ยงตามใจชอบอีก คุณชาย ช่วยด้วยค่ะ คุณหนูบ้าไปแล้ว!”
ผู้หญิงคนนี้กล้าดีถึงขั้นตะโกนเรียกคนมาช่วย
จิ่งเซ่อดูเหมือนถูกรังแกง่าย แต่ไม่ได้เป็นคนอารมณ์ดี เธอลากผู้หญิงคนนั้นขึ้นไปชั้นบนตรงหน้าห้องของเจียงจั๋วชิง แล้วผลักประตูเปิด “ร้องให้ดังกว่านี้สิ พี่ชายจะได้ยิน!”