ใช้เวลาไม่นาน สวีหยางก็จัดการกวางชะมดตัวนี้เรียบร้อย
จากนั้นเขาก็ก่อกองไฟขึ้นใหม่ แล้วนำกวางชะมดขึ้นย่างบนกองไฟ!
ไหลฝูกระดิกหางอย่างแรง ดวงตาจับจ้องกวางชะมดบนกองไฟอย่างไม่วางตา เฝ้ารอด้วยความกระวนกระวาย!
สวีหยางขยับความคิด ญาณของเขาก็เรียกตราประทับสีขาวขนาดเท่าเล็บมือออกมา มันลอยมาตกลงบนฝ่ามืออย่างมั่นคง!
มันคือตราประทับสีขาวดุจหยก บนตราประทับมีมังกรตัวหนึ่งขดกายอยู่ ดูมีชีวิตชีวาราวกับจริง!
แต่ตรงด้านล่างสุดของตราประทับกลับสลักคำว่า ‘ผานหลง’ เอาไว้…
“ผานหลง…”
สวีหยางมองผนึกผานหลงด้วยความตื่นเต้น ผนึกผานหลงนี้ไม่เพียงมอบเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนสามชุดให้เขาเท่านั้น ยังสามารถใช้เป็นอาวุธ ลอยออกไปโจมตีคู่ต่อสู้ได้อีกด้วย
“อืม ด้านล่างนี่เป็นหยกชัด ๆ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ามันเป็นเยื่อบาง ๆ กัน?”
สวีหยางใช้มือแคะตัวอักษรสองตัวด้านล่างอย่างสุดแรง เขาพบว่ามันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเยื่อบาง ๆ เลย!
สวีหยางพลิกเล่นผนึกผานหลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับความคิดเรียกมันกลับไป
จากนั้นเขาก็ขยับความคิดอีกครั้ง ปลดปล่อยญาณออกมา แล้วสัมผัสความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนบริเวณด้านล่างภายในศีรษะ
“เอ๊ะ นี่มันให้ความรู้สึกเหมือนเยื่อบาง ๆ ชัด ๆ!”
สวีหยางใช้ญาณสัมผัสซ้ำหลายครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ ความรู้สึกนั้นชัดเจนว่าเหมือนเยื่อบาง ๆ ทั้งยังมีความยืดหยุ่นอยู่บ้าง ราวกับจะแตกออกได้ทุกเมื่อ!