หลังจากโคจรพลังครบสองรอบใหญ่ ศีรษะของสวีหยางก็ไม่ปวดอีกต่อไป สีหน้ากลับดูแดงระเรื่อขึ้นกว่าเดิม
สวีหยางเก็บคัมภีร์จิตผานหลง แล้วรีบตรวจดูภายในศีรษะของตนอีกครั้ง
เป็นดังคาด ของเหลวสีดำในห้วงมิติสีดำเพิ่มขึ้นไม่น้อย กระทั่งมีปริมาณมากกว่าก่อนกระแทกเล็กน้อย
“อืม ข้าสิ้นเปลืองไปเท่าใดก็ฟื้นฟูกลับมาได้เท่านั้น สักวันย่อมเจาะทะลุเยื่อบาง ๆ นั่นได้!”
สวีหยางคิดพลางรวบรวมสมาธิ ควบคุมญาณของตนให้พุ่งกระแทกก้นตราประทับอย่างรุนแรงอีกครั้ง
“ตูม...” เสียงหนึ่งดังขึ้น ตราประทับสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัดอีกครา!
“ฮ่า ๆ มีหวังแล้ว!”
สวีหยางคิดทั้งที่ใบหน้าซีดขาว โดยไม่ลังเล เขารวบรวมสมาธิอีกครั้ง ควบคุมญาณให้พุ่งกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง
“ตูม ตูม ตูม...”
หลังจากกระแทกอย่างหนักสามครั้ง ความรู้สึกปวดศีรษะราวกับจะแตกก็หวนกลับมาอีกครา!
“บัดซบ ของเหลวสีดำพวกนั้นหายไปอีกแล้ว!”
สวีหยางแลบลิ้นสีแดงห้อยออกมา เอ่ยด้วยใบหน้าซีดขาว!
“อืม นับว่ามีพัฒนาการอยู่บ้าง อย่างน้อยครานี้ข้ากระแทกได้สี่ครั้ง มากกว่าก่อนหน้าหนึ่งครั้ง!”
สวีหยางพูดพลางเริ่มโคจรคัมภีร์จิตผานหลงอย่างช้า ๆ!
“อู๋ อู๋ อู๋...”
ไม่รู้เวลาล่วงเลยไปนานเพียงใด แต่สวีหยางรู้ว่าตนกระแทกไปแล้วสิบกว่าครั้ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญของไหลฝู จึงรีบลืมตาขึ้น