เมื่อคัมภีร์จิตผานหลงโคจรครบหนึ่งรอบใหญ่ ศีรษะของสวีหยางก็ค่อย ๆ ฟื้นตัว ความเจ็บปวดไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว!
“ไม่ผิดแน่ การคาดเดาของข้าถูกต้อง ญาณของข้าสูญเสียไปมากเกินไป จึงทำให้ปวดศีรษะรุนแรงเช่นนั้น!”
สวีหยางโคจรคัมภีร์จิตผานหลงฝึกฝนไปพลาง ทบทวนบทเรียนที่ได้รับไปพลาง!
ปัญหามากมายที่พบระหว่างการฝึกฝนยิ่งทำให้เขาปรารถนาจะเข้าร่วมสำนักเซียนโดยเร็ว หากได้เข้าสำนัก ปัญหาเหล่านั้นก็จะคลี่คลายได้โดยง่าย ไม่ต้องครุ่นคิดหาคำตอบด้วยตนเองเช่นในยามนี้!
กาลเวลาผ่านไป ท้องฟ้าพร่างพราวด้วยดวงดาว ไหลฝูนอนหมอบหลับไปนานแล้ว ส่วนสวีหยางก็เข้าสู่การฝึกฝนอีกครั้ง!
“อืม ข้าจำได้ว่ามีเส้นไหมอยู่เพียง 3 เส้น แต่บัดนี้กลับมี 5 เส้นแล้ว!”
โดยไม่ตั้งใจ ญาณของสวีหยางแผ่สำรวจภายในท้องน้อยอีกครั้ง เขาพลันพบว่า เมื่อวานเส้นไหมสีเงินในท้องน้อยมีเพียง 3 เส้น ทว่าบัดนี้กลับเพิ่มเป็น 5 เส้นแล้ว!
แม้ไม่รู้ว่าเส้นไหมเหล่านี้หมายถึงสิ่งใด และจะเป็นอันตรายต่อร่างกายหรือไม่ แต่สวีหยางกลับรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
“ข้าคิดว่าเส้นไหมสีเงินที่เพิ่มขึ้นมา 2 เส้นคงไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยร่างกายของข้ายามนี้ก็สบายอย่างยิ่ง เป็นความสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน!”