เมื่อออกจากถ้ำ สวีหยางก็เร่งฝีเท้ามุ่งขึ้นเขา!
“อืม ความเร็วของข้า? นี่มัน... เหตุใดถึงเร็วเพียงนี้?”
สวีหยางวิ่งตะลุยไปบนหิมะหนาเกือบ 1 เมตร จู่ ๆ ก็พบว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก แม้แต่บนหิมะที่ทับถมหนาเกือบ 1 เมตร เขาก็เคลื่อนไหวได้ปราดเปรียวราวกับเหินบิน
ยิ่งกว่านั้น เพียงออกแรงใต้ฝ่าเท้า เขาก็กระโจนขึ้นไปบนโขดหินสูงกว่า 3 เมตรได้อย่างง่ายดาย
“ฮ่า ๆ ข้ารู้แล้ว นี่เป็นประโยชน์ที่คัมภีร์จิตผานหลงมอบให้ มันเปลี่ยนแปลงร่างกายของข้า!”
สวีหยางคิดด้วยความยินดีจนแทบคลั่ง พลางวิ่งขึ้นไปถึงเนินเขาด้านหลังแล้ว
เมื่อก่อนตอนเลี้ยงแพะ สวีหยางรู้ว่าบนเขาแถบนี้มีสมุนไพรชนิดหนึ่งเรียกว่าหญ้ามุกม่วง มันช่วยห้ามเลือดได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังมีประโยชน์มากต่อการจัดกระดูกให้เข้าที่ ครั้งหนึ่งเมื่อแพะตัวหนึ่งบาดเจ็บ สวีหยางก็เคยเก็บหญ้ามุกม่วงมาห้ามเลือดให้มัน!
หญ้ามุกม่วงมีลักษณะเด่นคือออกผลสีม่วงเป็นพวง พวงหนึ่งมีเจ็ดถึงแปดผล พบเห็นได้ทั่วไปทั่วเทือกเขาผ่าดาบ จึงหาได้ไม่ยากนัก ผ่านไปไม่ถึง 15 นาที สวีหยางก็เก็บหญ้ามุกม่วงได้กำใหญ่!
“อืม พอแล้ว หญ้ามุกม่วงเท่านี้คงพอห้ามเลือดให้นางได้!”
สวีหยางพูดพลางวิ่งกลับไปยังถ้ำอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวชุดขาวยังคงหมดสติ ใบหน้าซีดเผือดอยู่เช่นเดิม