อีกด้านหนึ่ง ในโรงแรมราคาถูกมืดครึ้มไปด้วยควันบุหรี่ทางใต้ของเมือง ไช่เจียจวิ้นเพิ่งจะถ่ายโอนรูปจากกล้องเข้าคอมพิวเตอร์เสร็จ
เขาคาบบุหรี่ที่เกือบไหม้จวนจะหมดกรอง เปิดดูรูปไปพลาง กดโทรออกหาหมายเลขคุ้นเคยไปพลาง
"ว่าไง ลินผู่ ผู้จัดการหลิน ผมเอง เฒ่าไช่"
น้ำเสียงเขามีท่าทีอวดดีอย่างเต็มเปี่ยมและความสนิทสนม "วันนี้หน้าสถานที่ถ่ายทำของ "เดบิวต์เถอะ! หนุ่มน้อย!" เก็บของให้คุณมาเรียบร้อยแล้ว ร้อน ๆ สด ๆ เลย! เทปนี้มีเด็กฝึกเดี่ยวฝีมือดีอยู่หลายคน ถ่ายมาใช้ได้เยอะเลยล่ะ"
ปลายสายส่งเสียงกลับมาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ อย่างคนระดับสูงที่เย็นชา
"มีของฉินฟานไหม?"
"มีสิ มีแน่นอน!" ไช่เจียจวิ้นตื่นตัวขึ้นมาทันที หาง่าย ๆ เหมือนหมาที่กระดิกหาง เขาดับขี้บุหรี่ลงในถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "เด็กคนนั้นหน้าตาสะดุดตาจริง ๆ ผมจัดเซ็ตพิเศษให้มันโดยเฉพาะ เก็บภาพพังได้รอบด้าน 360 องศาไม่มีพลาด! รับรองว่าถ่ายออกมาแล้วขนาดแม่มันยังจำไม่ได้ กดมันจมดินให้มิด!”
เขาทำอาชีพนี้มาหลายปี รู้ดีที่สุดว่าจะจับจุดอ่อนของเด็กฝึกเหล่านี้ยังไง
หน้าตา
หน้าตาที่ถูกทำลายยับเยินด้วยมุมกล้องประหลาดและจังหวะที่พลาดท่า
แต่แล้ว หลินเฟิง ผู้อำนวยการฝ่ายศิลปินของซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์ปลายสาย กลับตอบกลับมาแบบเฉยเมย
"ไม่ต้องใช้ของฉินฟานแล้ว"
รอยยิ้มของไช่เจียจวิ้นแข็งค้าง ใบหน้ามัน ๆ ย่นเข้าหากัน
"หา? ผู้จัดการหลิน คุณพูดว่าอะไรนะ? ผมได้ยินผิดไปหรือเปล่า?"
น้ำเสียงของหลินเฟิงเริ่มมีแววหงุดหงิด ราวกับกำลังคุยกับคนโง่
"ฉันบอกว่า รูปของฉินฟาน เราไม่รับแล้ว ต่อจากนี้ เรื่องของมัน คุณก็ไม่ต้องไปถ่ายอีก"
"ทำไมล่ะ?" ไช่เจียจวิ้นร้อนใจจนน้ำเสียงสูงขึ้นอีกแปดระดับ "ผู้จัดการหลิน เด็กคนนี้เป็นเตือนที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มเด็กฝึกเดี่ยว ถ้าไม่มีมันตอนนี้ พอเริ่มมีแฟนคลับก็สายเกินไป! เราจะปล่อยโอกาสให้ภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"
หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ ปลายสาย เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
"คุณเปิดเวยปั๋วดูเทรนด์เดี๋ยวนี้แหละ จะรู้เองว่าตัวเองมือสมัครเล่นแค่ไหน"
เสียงสายถูกตัดอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงเสียงสัญญาณ "ตื๊ด ๆ"
ไช่เจียจวิ้นถือโทรศัพท์ สีหน้าฉาบไปด้วยความขาวและเขียวสลับกัน
"เว้ย! เล่นอะไรกัน? ทำตัวลึกลับ ๆ!"
เขาบ่นพึมพำพลางกดเข้าเวยปั๋ว วินาทีถัดมา สองหัวข้อที่อยู่ติดกันบนเทรนด์ร้อนแรงจนแดงฉาน ก็เหมือนฝ่ามือร้อน ๆ สองที ที่ตบหน้าอย่างจัง
#ฉินฟานรูปเทพ#[เดือด]
#ฉินฟานรูปแย่#[เดือด]
นิ้วเขาสั่นเทา กดเข้าไปที่แท็กรูปแย่ก่อนโดยไม่รู้ตัว
เขาอยากรู้ ให้ตายเถอะ ใครกันที่กล้ามาแย่งข้าวของเขา!
โพสต์แรกในหน้านั้น คือคอนเทนต์จากไอดีที่ชื่อว่า [ฉันชอบกินขี้] รูปประกอบเป็นภาพมุมเงยหน้าคางสองชั้นอันหายนะภาพนั้น
ไช่เจียจวิ้นจ้องภาพนั้น ทั้งคนเหมือนถูกฟ้าผ่า ช็อกแข็งทื่ออยู่กับเก้าอี้
มือที่กำลังจะเอื้อมหยิบบุหรี่ค้างอยู่กลางอากาศ ฝุ่นบุหรี่ที่ไหม้เกรียมร่วงหล่นลงบนกางเกง ไหม้เป็นรูเล็ก ๆ เขาก็ไม่รู้สึกตัว
มุมนี้
แสงนี้
จังหวะช็อตนี้
แม่นยำ! แม่นยำเกินไป!
จับจังหวะที่กล้ามเนื้อใบหน้าหย่อนคล้อยที่สุด สีหน้าเสียการควบคุมที่สุดได้สมบูรณ์แบบ
แถมยังโหดร้ายใช้ความผิดเพี้ยนของมุมเงยหน้าขยายจุดบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ใหญ่ขึ้นเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า!
รูปนี้มีพลังทำลายล้าง มากกว่ารูปที่เขาคัดสรรมาอย่างดีตั้งสิบรวมกันซะอีก!
นี่มัน... ฝีมือปีศาจชัด ๆ!
“ใครถ่ายวะเนี่ย?” ไช่เจียจวิ้นพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นด้วยความตกใจและพ่ายแพ้ที่ยากจะเชื่อ “ฝีมือ... ดำกว่าฉันอีก! นี่มันปู่คนด่าเลยว่ะ!”
เขาถ่ายรูปแย่ ๆ อาศัยเลนส์เทเลโฟโต้ราคาแพงถ่ายรัวเป็นชุด แล้วค่อยมุดหาจากรูปเสีย ๆ หลายร้อยใบ เลือกหน้าที่น่าเกลียดที่สุดออกมาใบหนึ่ง
แต่คนที่ถ่ายรูปนี้ ราวกับรู้จักนิสัยสีหน้าทุกอย่าง กล้ามเนื้อทุกมัดของฉินฟานเป็นอย่างดี
ใช้แค่รูปเดียว ก็ได้ผล "ทำลายหน้าตา" ที่เขาถ่ายเป็นร้อยรูปก็อาจจะไม่ได้
ความรู้สึกอับอายและวิกฤตจากการถูกคู่แข่งบดขยี้ทั้งทางอาชีพและทางจิตวิญญาณ พุ่งเข้าท่วมทันที
ข้าวต้มจะแตกแล้ว!
ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานชั้นบนสุดของซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์
หลินเฟิง ผู้อำนวยการฝ่ายศิลปินวางสายโทรศัพท์ลง นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะไม้แดงขัดเงาเบา ๆ เป็นจังหวะทึม ๆ
เขาไม่คิดอะไรกับบัญชีชื่อ [ฟานสิงเหวยโจว]
รูปเทพแค่รูปเดียว คงไม่ก่อคลื่นอะไร
วงการบันเทิงไม่เคยขาดสิ่งสวยงามที่แวบผ่านตา ในเกมของทุน สาวแฟนไซต์แบบนี้ก็แค่ตัวประกอบที่ดูดี มีไว้ให้เกณฑ์ทหารหรือไม่ก็ถูกลืม
แต่สายตาของเขา จ้องเขม็งไปที่บัญชีชื่อ [ฉันชอบกินขี้] ราวกับเหยี่ยวจับเหยื่อ
ผู้ช่วยยืนอยู่ข้าง ๆ รายงานเสียงเบา: "ผู้จัดการ บัญชีนี้เพิ่งสมัครวันนี้ ใช้โพสต์เดียว ยอดติดตามก็ทะลุสองแสนแล้ว ยังพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ"
นิ้วของหลินเฟิงหยุดนิ่ง "สืบได้หรือเปล่าว่าเบื้องหลังเป็นใคร?"
"เร็วเกินไป ยังสืบไม่เจอ ดูเหมือนเป็นการกระทำส่วนตัว ไม่เหมือนมีบริษัทอยู่เบื้องหลัง" ผู้ช่วยตอบอย่างลังเล
"การกระทำส่วนตัว?" หลินเฟิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังกว้างใหญ่ ดวงตาเป็นประกายฉลาดเฉลียว "คนที่เล่นข่าวเสียจนดังเปรี้ยง ปลุกกระแสด้านลบจนถึงระดับนี้ได้ จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง?"
เขามองไอดีแปลก ๆ และรูปโปรไฟล์สุดหายนะ คิดในหัววนไปมาเป็นร้อยรอบ
นี่คืออัจฉริยะ!
คนบ้าที่เข้าใจสงครามความคิดเห็นเป็นอย่างดี!
ถ้ามีดที่คม แม่นยำ และไม่ทำตามแบบแผนแบบนี้... มาอยู่ใต้อำนาจเรา
สายตาของหลินเฟิงเลื่อนไปที่รูปโปรโมทที่ดูอบอุ่นสะอาดของฉู่เหวินหย่วนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มุมปากยกขึ้นเป็นโค้ง ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ได้กลิ่นเหยื่อระดับสูง
"นาย" เขาเอ่ยขึ้น เสียงมั่นคงและหนักแน่น "คิดทุกวิถีทาง ติดต่อ [ฉันชอบกินขี้] คนนี้ให้ได้"
ผู้ช่วยงงไปชั่วครู่: "ติดต่อเขาทำไมเหรอ? ซื้อรูปแย่ ๆ หรอ?"
รอยยิ้มของหลินเฟิงยิ่งลึกขึ้น: "ไม่ เรื่องนี้สนุกกว่าการซื้อขายอีก"
"ถามเขาดูสิว่า สนใจย้ายที่ทำงานไหม ราคา ให้เขาตั้งเอาเอง"
...
เจียงเวิ่นอวี๋ไม่รู้หรอกว่าตัวเองกลายเป็น "เหยื่อระดับสูง" ที่มีค่าไปแล้ว
เธอมองยอดติดตามและข้อความส่วนตัวที่เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งในบัญชีทั้งสองของเธอ โดยเฉพาะบัญชี [ฉันชอบกินขี้] ยอดติดตามเริ่มแซงหน้า [ฟานสิงเหวยโจว] ไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยอดรวมยังมากกว่าแฟนคลับทั้งหมดของฉินฟานในตอนนี้เสียอีก ถือว่าแปลกประหลาดมาก
เธอกดเข้าไปที่ข้อความส่วนตัว เห็นข้อความจากบัญชีที่ยืนยันตัวตนแล้วว่า "ซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างเป็นทางการ" ทันที
[ซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์: สวัสดีครับ ท่านสุภาพสตรี ตามดูท่านมานานแล้ว ขอถามว่าบัญชีนี้เป็นส่วนตัวหรือมีทีมงาน? พวกเราคือซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์ ชื่นชมผลงานของท่านมาก ไม่ทราบว่ามีโอกาสได้ร่วมงานกับพวกเราไหม?]
เจียงเวิ่นอวี๋มองข้อความนั้น มุมปากโค้งขึ้นเป็นมุมเย็นชา
ชาติที่แล้ว ซิงเหอเอนเตอร์เทนเมนต์ที่อยู่เบื้องหลังฉู่เหวินหย่วน คือเจ้าพ่อที่ซื้อรูปแย่ ๆ จากไช่เจียจวิ้นบ่อยที่สุด เป็นหนึ่งในเพชฌฆาตที่ผลักฉินฟานลงเหวลึก
ตอนนี้ กลับมาหาเธอในฐานะ "คนด่ามืออาชีพ" อย่างนั้นเหรอ? อยากให้เธอเป็นมีดในมือพวกเขาหรือ?
ฝันไปเถอะ