ระหว่างทางกลับ สวี่เย่ก็ตั้งรูปที่ถ่ายให้เฉินชิงชิงตอนเย็นที่ไข่มุกตะวันออกเป็นวอลเปเปอร์โทรศัพท์
ต่อรถสองต่อ กว่าจะถึงห้องก็เกือบสองทุ่มแล้ว
สวี่เย่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในหอพัก เพื่อนร่วมห้องสามคนก็จ้องมองเขาเขม็ง
“หน้าข้ามีดอกไม้รึไง?”
หยางเฟยลุกขึ้นเดินเข้ามา ถามว่า “แฟนนายให้โทรศัพท์ไอโฟนมาจริง ๆ เหรอ?”
“นี่ไง ไอโฟน6เอสรุ่นใหม่ล่าสุด”
“แฟนนายอายุห้าสิบกว่าเหรอ?”
“แฟนนายสิห้าสิบกว่า” สวี่เย่ยื่นมือผลักเขาออก นั่งลงที่โต๊ะตัวเอง ไขว่ห้างยิ้มพลางพูด “ข้ารู้ว่านายอิจฉา แต่ก่อนอื่นอย่าเพิ่งอิจฉา เพราะนี่เพิ่งเริ่มต้นเอง”
หยางเฟยหัวเราะเดินเข้ามา “ให้ขอดูหน่อยสิว่าไอโฟนรุ่นใหม่ใช้ดีไหม”
สวี่เย่ก็ไม่ได้ขี้เหนียว ส่งโทรศัพท์ให้เขาโดยตรง
หยางเฟยรับมาแล้วมองดูอย่างทะนุถนอมราวกับได้ของล้ำค่า หน้าจอสว่างขึ้น หยางเฟยก็ยิ้มพลางพูด “วอลเปเปอร์นี่หารูปในเน็ตมาหรอ? สวยดีนะ”
“อะไรวอลเปเปอร์กัน นั่นแฟนข้า”
“โม้ทั้งนั้น นี่รูปเน็ตชัด ๆ”
สวี่เย่แย่งโทรศัพท์คืนมา ชำเลืองมองหยางเฟย “ไม่เชื่อก็ตามใจ คืนโทรศัพท์มา ข้ามีธุระ”
สวี่เย่เปิดวีแชต คนขับรถบรรทุกเล็กชื่อเฉินเจี้ยนจวินส่งที่อยู่ตลาดค้าส่งผลไม้เขตเป่าซานมาให้แล้ว
สวี่เย่คัดลอกที่อยู่ลงแผนที่ ค้นหาดู จากมหา’ลัยไปใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่า
“จางซิ่นโจว กล้วยบนโต๊ะนายซื้อมาจากร้านผลไม้ตรงถนนของกินใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว”
“กิโลกรัมละเท่าไหร่?”
“นี่ข้าจะไปจำได้ไง นี่ก็ประมาณสองชั่งกว่า เกือบสิบบาท ร้านผลไม้แถวมหา’ลัยแพงไปหน่อย”
สวี่เย่พยักหน้า แล้วพิมพ์ถามในวีแชต “อาเฉิน สะดวกส่งราคาขายส่งของตลาดผลไม้ให้ข้าดูหน่อยได้ไหมครับ?”