เที่ยงวันต่อมา เจียงเวยยืนอยู่หน้าประตูโรงอาหาร กวาดตามองผู้คนที่กำลังเดินมาทานข้าว
วันนี้เธอสวมเสื้อกล้ามสีเทารัดรูป ทับด้วยชุดเอี๊ยมกระโปรงสีขาว ตัวเสื้อผ้าช่วยเสริมรูปร่างอยู่แล้ว บวกกับเจียงเวยก็ไม่ใช่คนเตี้ย ทำให้เธอดูหุ่นสูงโปร่งมาก
ผมของเธอปล่อยสยายไปด้านหลังตามสบาย ต้องแสงแดดแล้วเป็นประกายแดงเรื่อ ๆ ผิวขาวเนียน ใบหน้างดงาม ขมวดคิ้วยืนรอใครสักคน ท่าทางน่ารักจนแทบจะเติมเต็มจินตนาการที่พวกหื่นกามรุ่นพี่มีต่อคำว่า 'นางงามประจำมหาวิทยาลัย' ได้ทุกรูปแบบ
ในมหาวิทยาลัย คนรู้จักเธอเก้าในสิบส่วน คนที่กล้าหน่อยถึงขั้นเข้าไปทักทายเธอเอง
"พี่เจียงเวยครับ ไม่เข้าไปข้างในเหรอ"
"กำลังรอคนอยู่"
พอเจียงเวยพูดประโยคนี้ออกไป ความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนนักศึกษาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที
เจียงเวย นางงามประจำมหาวิทยาลัย ยืนรอคนอยู่หน้าประตูโรงอาหาร?
เธอรอใคร?
หลายคนเดินเข้าไปในโรงอาหารแล้วก็ยังแอบมองเจียงเวยอยู่ที่หน้าประตู
จนกระทั่ง...
สวี่เย่วิ่งเหยาะ ๆ มา เมื่อเห็นเจียงเวยที่หน้าประตูก็รีบโบกมือ พลางพูดว่า "ขอโทษจริง ๆ อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกไปคุยธุระนิดหน่อย ฉันมาช้าไปหน่อย"
"เข้าไปข้างในก่อนค่อยคุย" เจียงเวยรู้ว่าสวี่เย่เป็นหัวหน้าห้อง คราวนี้เลยไม่จับผิด
สวี่เย่รีบพาจางซิ่นโจวเดินตามเข้าไป ทั้งสามไม่ได้ไปต่อแถวซื้อข้าว แค่หาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง จากนั้นเจียงเวยก็หยิบมือถือจากกระเป๋าออกมา พลางพูดว่า "บอกเลขบัญชีมา เดี๋ยวฉันโอนเงินให้"