เหมือนกับที่สวี่เย่คาดไว้ไม่มีผิด
รถไฟความเร็วสูงเทียบชานชาลาตอนบ่ายสองกว่า พอลงจากรถไฟ คนก็เยอะไปหมดทุกที่
ฉินจื้อเหว่ยถอนหายใจ "ทำไมฉันรู้สึกว่านอกจากคนจะเยอะกว่าแล้ว ที่อื่นก็ไม่ต่างจากเจียงโจวบ้านเราเลยนะ"
หยางเชาเยว่เคยพูดไว้ว่า เซี่ยงไฮ้ที่คุณแบกกระเป๋าใบใหญ่นั่งรถโดยสารทางไกลมา กับเซี่ยงไฮ้ที่คุณถือกระเป๋าหิ้วใบเล็กออกมาจากอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ มันไม่ใช่เซี่ยงไฮ้เดียวกันเลยสักนิด สถานีรถไฟความเร็วสูงเป็นแค่เสี้ยวเดียวของเซี่ยงไฮ้เท่านั้น
สวี่เย่เอาหัวเข่ากระแทกก้นฉินจื้อเหว่ยแล้วพูดแซวว่า "อย่ามัวยืนเก้ๆ กังๆ เลย รีบออกจากสถานีก่อนเถอะ"
ทั้งสามคนเดินตามฝูงชนออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
มองดูตึกสูงใหญ่และถนนลาดยางที่มีรถราวิ่งไปมาอยู่ด้านนอก สวี่เย่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ความคิดของเขากับฉินจื้อเหว่ยและเฉินชิงชิงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้ฉินจื้อเหว่ยเต็มไปด้วยความเคว้งคว้างเมื่อเพิ่งมาถึงเมืองใหญ่
ส่วนเฉินชิงชิงนั้นกังวลว่าจะปรับตัวเข้ากับชีวิตมหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงไม่ได้
แต่สวี่เย่ไม่ได้เคว้งคว้างเลยแม้แต่น้อย และไม่เคยกังวลว่าจะปรับตัวเข้ากับชีวิตมหาวิทยาลัยไม่ได้ด้วย อันที่จริง เขารอคอยวันนี้มานานมากแล้ว
อยู่ห่างจากพ่อแม่ มาสร้างเนื้อสร้างตัว
หลังสอบเอ็นทรานซ์มากว่าสองเดือนนี้ สวี่เย่เฝ้าจินตนาการถึงการสร้างเขตแดนของตัวเองบนผืนแผ่นดินที่งดงามแห่งนี้มาตลอด
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!
โรงเรียนของเฉินชิงชิงและฉินจื้อเหว่ยอยู่ที่เขตสวีฮุยทั้งคู่ นั่งรถไฟใต้ดินแค่ครึ่งชั่วโมง ส่วนโรงเรียนของสวี่เย่อยู่ที่เขตผู่ตง ไม่ว่าจะไปโรงเรียนของเฉินชิงชิงหรือของฉินจื้อเหว่ย ต้องนั่งรถไฟใต้ดินชั่วโมงหนึ่งโดยประมาณ แต่ถ้ามีรถก็น่าจะใช้เวลาราวสี่สิบนาที