ลูกชายเดินทางไกล แม่เป็นห่วงอยู่ทุกย่างก้าว
ตอนนี้จางหงก็รู้สึกเช่นนั้น เธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน แต่พอวันรุ่งขึ้นก็ยังตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อทำอาหารเช้ามื้อใหญ่ให้สวี่เย่
แปดโมงตรง ฉินจื้อเหว่ยก็มาตรงเวลา เขาลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่ และยังสะพายเป้ใบโตไว้ข้างหลัง
สวี่เย่ดูเวลา แล้วบอกกับพ่อสวี่และจางหงว่า "พ่อ แม่ ไปทำงานเถอะครับ ไม่ต้องรอผม เดี๋ยวผมล็อกประตูให้เอง"
"อย่าลืมของล่ะ"
"ไม่ต้องห่วง เอาครบแล้ว ก่อนไปจะตรวจอีกรอบ"
"ถึงเซี่ยงไฮ้แล้วอย่าลืมส่งข้อความหาแม่นะ"
"รู้แล้วครับ"
พ่อสวี่มองจางหงที่อาลัยอาวรณ์ไม่ยอมจาก ก็กลั้นขำก่อนพูดว่า "ลูกชายเธอสิบแปดแล้ว เธอจะห่วงอะไรนักหนา ไปกันเถอะ"
ฉินจื้อเหว่ยวางเป้บนโซฟา เห็นพ่อสวี่กับจางหงเดินออกไปแล้ว เขาก็รีบถามว่า "สวี่เย่ แฟนนายอยู่ไหน"
"รออีกแป๊บ เดี๋ยวก็มา"
เดิมทีพ่อแม่ของฉินจื้อเหว่ยจะไปเซี่ยงไฮ้ด้วยกัน แต่พอเขารู้ว่าสวี่เย่จะไปเซี่ยงไฮ้คนเดียว เขาจึงเลือกไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยตามลำพังเช่นกัน อย่างหนึ่งเพื่อแสดงว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว อีกอย่างก็เป็นความตั้งใจที่ไม่อยากแพ้สวี่เย่
ฟังสวี่เย่พูดแบบนี้ ฉินจื้อเหว่ยเองก็สงสัยมากว่าแฟนของสวี่เย่เป็นใครกันแน่
อยู่ด้วยกันมาตลอดสามปีในมอปลาย