เฉินชิงชิงเหมือนจะรู้ตัวว่าพูดหลุดปากไปแล้ว จึงรีบวางสาย
เฉินหานซงกับเจียงเหม่ยหลินต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
ซื้อรถ?
ซื้อรถอะไร?
เฉินชิงชิงยังไม่ได้ไปสอบใบขับขี่ด้วยซ้ำ จะซื้อรถไปทำไม?
ทั้งคู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เจียงเหม่ยหลินก็เบิกตากว้างพูดว่า "หรือว่าจะ…… เธอจะซื้อรถให้สวี่เย่?"
"พูดอะไรของเธอ ลูกสาวฉันไม่ได้คลั่งรักนะ!"
"แต่ว่า……"
"แต่ว่าอะไร?"
"แต่ว่าต้นเดือน เธอให้ฉันซื้อโทรศัพท์ไอโฟนสองเครื่องทีเดียว เครื่องหนึ่งก็ให้สวี่เย่ไปแล้ว"
"ว่ายังไงนะ!!!"
เฉินหานซงเดือดดาลเป็นไฟ "มันไม่ยอมควักเงินให้ลูกสาวฉันก็แล้วไป ยังจะให้ลูกสาวฉันควักเงินให้มันอีกเหรอ?"
เจียงเหม่ยหลินไม่สนใจเขา ส่งข้อความไปหาสวี่เย่ในวีแชต
เจียงเหม่ยหลิน: "เสี่ยวสวี่ อยู่ไหม?"
สวี่เย่: "เพิ่งกลับถึงโรงแรม มีอะไรเหรอครับ?"
เจียงเหม่ยหลิน: "เมื่อกี้ชิงชิงโทรมาบอกว่าอยากซื้อรถ เธอรู้เรื่องบ้างไหม?"
สวี่เย่: "ซื้อรถ?"
เจียงเหม่ยหลิน: "ไม่รู้เรื่องเหรอ?"
สวี่เย่: "ไม่รู้ครับ"
สวี่เย่: "มิน่าตอนเย็นเธอถามผมว่าขับรถจากมหาวิทยาลัยผมไปมหาวิทยาลัยเธอใช้เวลาเท่าไหร่ ที่แท้ก็……"
สวี่เย่: "อาเจี่ย อย่าฟังเธอเลยครับ เรื่องรถเดี๋ยวผมเก็บเงินได้พอแล้ว ผมจะซื้อเองครับ"
เจียงเหม่ยหลิน: "เธอนั่งรถไฟใต้ดินไปมหาวิทยาลัยชิงชิงใช้เวลาเท่าไหร่เหรอ?"
สวี่เย่: "ชั่วโมงครึ่งครับ"
เจียงเหม่ยหลิน: "แล้วขับรถล่ะ?"
สวี่เย่: "40 นาทีครับ"
สวี่เย่: "อาเจี่ย ระยะทางไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ตอนนี้ผมเปิดร้านผลไม้ที่มหาวิทยาลัยแล้ว กิจการดีทีเดียว รอให้ผมเก็บเงินพอแล้ว ผมจะซื้อรถให้ตัวเองครับ"
