เฉินชิงชิง: "ต่อไปห้ามส่งข้อความหาฉันตอนเรียนนะ!"
สวี่เย่: "ทำไมล่ะ"
เฉินชิงชิง: "ไม่มีทำไม!"
สวี่เย่: "โอเค รู้แล้ว แต่เมื่อคืนฉันฝันถึงเธอจริง ๆ นะ"
เฉินชิงชิง: "ไม่คุยกับนายแล้วล่ะ~"
เฉินชิงชิง: "ฮึ!"
เดินอยู่บนทางไปโรงอาหาร เห็นข้อความสุดท้ายที่เฉินชิงชิงส่งมา สวี่เย่ก็อดขำออกมาไม่ได้
หยางเฟยได้ยินเสียงหัวเราะ ก็หันมามองสวี่เย่แวบหนึ่ง "สวี่เย่ นายหัวเราะทุเรศจริง"
สวี่เย่: "นายไม่หัวเราะก็ทุเรศ"
"ไอ้บ้านาย"
สวี่เย่ จางซิ่นโจว หลี่ถงเหวิน และหยางเฟย กินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารเสร็จ ก็กลับหอพักกันตรง ๆ จางซิ่นโจวกับหยางเฟยก็กลับพร้อมสวี่เย่ ส่วนหลี่ถงเหวินไปที่ร้าน
ตอนเที่ยงร้านไม่ค่อยยุ่ง มีหลี่ถงเหวินกับสวีหว่านอิ๋งก็พอแล้ว
สวี่เย่ไม่ได้ซื้อโน้ตบุ๊ก พอกลับถึงหอพัก ก็ยึดที่ของจางซิ่นโจว นั่งกรอกตารางแจ้งที่ไปช่วงวันชาติ
จัดการเสร็จ ก็เริ่มนับเงินกองกลางห้อง
ที่จริงนอกจากหลี่ถงเหวินแล้ว ฐานะทางบ้านของเพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่ก็ดีทีเดียว มีไม่น้อยที่พ่อแม่ทำงานในแวดวงการเงิน ถึงให้ลูกเรียนสาขานี้ อย่างหลี่ถงเหวินเป็นแค่ส่วนน้อย
สวี่เย่ลองรวมยอดทั้งหมดดู เห็นว่าเก็บเงินได้ครบแล้ว ก็ปีนขึ้นนอนบนเตียงสองชั้นงีบกลางวัน
ก่อนเข้าเรียนภาคบ่าย สวี่เย่ก็ไปหาซูถง เอาเงินกองกลางห้องกับตารางแจ้งที่ไปช่วงวันชาติที่รวบรวมแล้วไปให้เธอ
ซูถงไม่คิดว่าสวี่เย่จะเร็วขนาดนี้ เธอยื่นเงินทอนห้าสิบหยวนให้สวี่เย่ พลางบอกว่า "ไม้กวาดกับถังขยะในห้องแทบใช้ไม่ได้แล้ว นายเอาเงินห้าสิบนี่ไปซื้อไม้กวาดกับถังขยะมาใหม่หน่อย"