ราตรีสงัด
จำนวนลูกค้าในร้านขึ้นถึงจุดสูงสุดช่วงหนึ่งระหว่างสามทุ่มถึงสี่ทุ่ม จากนั้นก็ค่อย ๆ ลดน้อยลง
กัวไห่ นักร้องประจำร้านเหลือบมองเวลาแล้วลุกขึ้นบอกลาเผยอิ้วเวย เตรียมกลับ แต่เผยอิ้วเวยกลับเรียกเขาไว้
“กัวไห่ เดี๋ยวก่อน”
กัวไห่หยุดฝีเท้าลงอย่างงุนงง ถามว่า “มีอะไรอีกเหรอครับ”
เผยอิ้วเวยยิ้ม “นี่เด็กฝึกงานภาคฤดูร้อนที่เพิ่งมาชื่อสวี่เย่ เขาบอกว่าร้องเพลงเป็นเหมือนกัน คุณพอจะช่วยดีดกีตาร์เป็นเพื่อนให้หน่อยได้ไหม”
กัวไห่ไม่พอใจขึ้นมา “คุณให้ผมเล่นแบ็กอัปให้เขาเนี่ยนะ”
ศักดิ์ศรีของหนุ่มศิลปินกำลังทำงานอีกแล้ว
สวี่เย่สัมผัสถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย จึงยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา “พี่กัว งั้นผมขอยืมกีตาร์สักหน่อยได้ไหมครับ”
กัวไห่มองสวี่เย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ถามด้วยท่าทีดูแคลนเล็กน้อย “คุณเล่นเป็นเหรอ”
“พอหัดมา นิดหน่อย”
แม้กัวไห่จะคลางแคลงใจมาก แต่เผยอิ้วเวยก็คือแม่เฒ่า ถ้าขนาดกีตาร์ยังไม่ยอมให้ยืม มันก็กระไรอยู่
กัวไห่ยื่นกีตาร์ให้สวี่เย่
สวี่เย่รับมาสะพายบนตัวเขาอย่างคล่องแคล่ว เขาดีดสายอย่างชำนาญ ตรวจว่าเสียงไม่เพี้ยนก็เดินไปทางที่นั่งของกัวไห่เมื่อกี้
เผยอิ้วเวยเดินไปอีกด้านของเคาน์เตอร์ มือหนึ่งเท้าคาง มองสวี่เย่ด้วยรอยยิ้ม
จางเสี่ยวหน่วนกับโจวอิงก็มองเขาด้วยความอยากรู้
การที่สวี่เย่ออกมาทำงานพิเศษปิดเทอม แสดงว่าฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวย ตอนเด็กคงไม่เคยเรียนพิเศษศิลปะ และช่วงมัธยมก็ไม่มีเวลาเรียนกีตาร์