"ทำความรู้จักกันหน่อยนะ"
"ผมชื่อสวี่เย่ ดื้อรั้นไม่เอาถ่าน"
สวี่เย่เล่นเพลงชิลี่เซียงจบแล้ว เขาส่งกีตาร์คืนให้หญิงสาว พร้อมแนะนำตัวสั้น ๆ
หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือมารับกีตาร์
ทันใดนั้นเอง
รถตู้คันหนึ่งที่จอดอยู่ริมทางก็บีบแตรดังสองที
หญิงสาวสะพายกีตาร์ไว้ด้านหลัง แล้วลุกขึ้นก้าวขึ้นบันได หมุนตัวเดินจากไปดื้อ ๆ
สวี่เย่ส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า "สวยขนาดนี้ เสียดายที่เป็นใบ้"
หญิงสาวที่เดินห่างออกไปได้ยินเสียงจากด้านหลัง ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย พลางมุมปากก็ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวน แต่เธอก็ไม่ได้หยุด ก้าวขึ้นรถตู้ริมทาง
ราตรีล่วงเข้าสู่ความเงียบงัน
สวี่เย่หาวหวอด ไม่ได้อยู่ริมทะเลสาบต่ออีก
คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ
รุ่งขึ้นเขาตื่นเกือบสิบโมง ลืมตาขึ้นมาก็เห็นกู้เมิ่งเหยาส่งข้อความมามากมาย
สาวกุหลาบแดง: "สวี่เย่ นายเข้าใจฉันผิดหรือเปล่า"
สาวกุหลาบแดง: "เมื่อวานฉันอยู่กับหลิวเชี่ยนตลอด เจอต้วนชิงจวิ้นแค่ระหว่างทาง"
สาวกุหลาบแดง: "ได้ยินว่าที่หวั่นต๋ามีร้านเกมเปิดใหม่ บ่ายนี้เราไปเที่ยวด้วยกันไหม"
สองข้อความแรกส่งมาตอนกลางดึกคืนวาน ข้อความสุดท้ายส่งมาเมื่อเช้านี้
สวี่เย่อ่านจบ คิดเล็กน้อย กดตอบตรง ๆ ว่า: "นายไม่ต้องอธิบายกับฉันมากขนาดนี้ บ่ายนี้ฉันไม่ว่าง หลังจากนี้ก็ไม่ว่างเหมือนกัน"
สวี่เย่พิมพ์เสร็จก็ส่งออกไป
อีกฟากหนึ่ง กู้เมิ่งเหยาที่เห็นข้อความนี้ชะงักงันไปทั้งตัว