เที่ยงวันศุกร์ สวี่เย่พาจางซิ่นโจวกับหยางเฟยไปช่วยขนของลงที่ร้านผลไม้ ใช้เวลายี่สิบนาทีกว่าย้ายของเข้าร้านเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันไปโรงอาหาร
สั่งข้าวไก่ทอดคนละจาน กำลังจะนั่งลง จางซิ่นโจวก็ส่งสายตาให้สวี่เย่ สวี่เย่หันไปมอง ใช่ใครที่ไหน เจียงเวยนั่นเอง
วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพู จับคู่กับกางเกงยีนส์เอวสูง ข้อมือสวมกำไลเงินเส้นหนึ่ง เท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว ดวงตาคู่ใสเปล่งประกายมีชีวิตชีวา ขนตายาวดุจตุ๊กตาหนาและงอนขึ้น ยังคงเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชน
สวี่เย่เห็นเธอ ก็ยกถาดอาหารเดินตรงไปหาเจียงเวยทันที
หยางเฟยอึ้งไปเลย?
นี่แกจะทำบ้าอะไร เป็นคนกล้าเข้าสังคมขนาดนี้เลยเหรอ?
ตอนนั้นเอง เจียงเวยก็สังเกตเห็นสวี่เย่
สวี่เย่ยิ้ม พูดว่า "คุยกันหน่อย?"
เจียงเวยตอบ "กินข้าวอยู่ ไม่ว่าง"
สวี่เย่ทำทีประจบ "งั้นรอเธอกินเสร็จ"
เจียงเวย "ตามใจ"
สวี่เย่จึงนั่งลงตรงข้ามเจียงเวยอย่างไม่อายใคร รอจนเจียงเวยค่อย ๆ เคี้ยวกินข้าวจนหมดใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที สวี่เย่ก็รีบเอาอกเอาใจช่วยยกถาดอาหารไปวางที่รถเข็นเก็บภาชนะทันที
เพื่อนร่วมห้องสามคนของเจียงเวยคิดว่าเจียงเวยมีคนมาติดพันเพิ่มอีกคน ต่างก็รู้แต่ไม่พูด
เพราะตั้งแต่ปีหนึ่ง เจียงเวยก็มีคนมาติดพันมากมายเหมือนฝูงผึ้ง แต่ไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาล้วนไม่ประสบความสำเร็จ
ออกมาจากโรงอาหาร