ในห้องเรียนยังมีอีกคนหนึ่ง
ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือจางอี้หยาง
หลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว จางอี้หยางรีบปิดประตูห้องเรียน เดินไปข้างถังขยะ เทกระดาษโหวตทั้งหมดออกมา แล้วคลี่ทีละแผ่น...
เขาอยากรู้ว่า ตัวเองได้กี่คะแนนกันแน่
แต่พอคลี่กระดาษทั้งหมดแล้ว สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เพราะจากกระดาษสี่สิบห้าแผ่นของทั้งห้อง เขาได้คะแนนแค่สามคะแนน หักคะแนนของตัวเองออกหนึ่งคะแนน ก็เหลือแค่สองคะแนน
จางอี้หยางรู้สึกเจ็บแปลบมาก เพราะนั่นหมายความว่า ในเพื่อนร่วมห้องสามคนของเขา ยังมีอีกคนที่ไม่ได้โหวตให้
เขาคิดไม่ตกว่าตัวเองทำผิดตรงไหน ทั้งที่ก็ทำตามขั้นตอนทุกอย่าง
วันแรกที่เปิดเทอมก็ไปผูกมิตรสร้างความคุ้นเคย
ตอนฝึกทหารโชคไม่ดี ไม่ได้เป็นหัวหน้ากองร้อย แต่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด
หนึ่งวันก่อนเปิดเรียน ซึ่งก็คือเมื่อวาน เขาก็ไปเดินทักทายหอพักชายอีกสามห้อง ทักทายพวกเขาทุกคน
แต่ทำไม!
ทำไมสุดท้ายถึงได้แค่สามคะแนน!
ในหัวของจางอี้หยางทบทวนไปทบทวนมา แต่ต่อให้คิดจนหัวแตก ก็คิดไม่ออกว่าตัวเองพลาดตรงไหน
ที่โรงอาหาร
หลังจากสวี่เย่กินอิ่มแล้ว ก็ลุกขึ้นพูดกับจางซิ่นโจวว่า "จางซิ่นโจว ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย"
"ไปไหน?"
"คุยระหว่างทาง"
จางซิ่นโจวเช็ดปากอย่างเรียบร้อย แล้วรีบเดินตามไป
สวี่เย่พาจางซิ่นโจวตรงไปที่ถนนร้านอาหารของโรงเรียน พลางพูดไปด้วยว่า "มื้อที่แล้วที่เรากินข้าวกัน ฉันบอกนายว่ามีไอเดียอยากเริ่มธุรกิจ ตอนนี้ฉันคิดออกแล้วว่าจะทำอะไร"
จางซิ่นโจวได้ยินเรื่องนี้ ก็เกิดความสนใจ ถามว่า "ทำอะไร?"
สวี่เย่: "ร้านผลไม้"