สวี่เย่กับจางซิ่นโจวเดินคุยกันไปตลอดทางกลับถึงมหาวิทยาลัย เพิ่งจะเดินผ่านศูนย์กิจกรรมนักศึกษา
“สวี่เย่!”
เสียงหนึ่งทำให้ทั้งคู่หยุดเดิน
สวี่เย่หันไปมอง ก็เห็นหญิงสาวผมเปียที่เจอกันตอนกินข้าวครั้งแรกของหอพัก หวังซืออวี่ วิ่งเหยาะๆ มาทางนี้ เธอยังคงรวบผมเปียเหมือนเดิม เสื้อยืดสีขาวครีม สอดชายเสื้อเข้าไปในกางเกงยีนส์ขาสั้นสีดำ ขาไม่ได้ยาวมาก แต่โชคดีที่สัดส่วนใช้ได้
หวังซืออวี่วิ่งมาถึงตรงหน้าทั้งสองคน เงยหน้ามองสวี่เย่แล้วถามตรงๆ เลยว่า “ทำไมนายไม่ตอบข้อความฉันล่ะ”
สวี่เย่นึกขึ้นได้
ตอนฝึกทหาร หวังซืออวี่คนนี้เคยส่งข้อความหาเขาจริงๆ แต่ตอนนั้นสวี่เย่ไม่มีกะจิตกะใจตอบ พอนึกขึ้นได้ทีหลัง เวลาก็ผ่านมานานเกิน เขาก็เลยขี้เกียจตอบ
“ฉันยุ่งมาก มีอะไรกับฉันเหรอ”
“ฉันแค่อยากถามว่านายอยู่มหาลัยไหน ตอนนี้ฉันรู้แล้ว แนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการหน่อย ฉันหวังซืออวี่ เอกการค้าและเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ” หวังซืออวี่ยิ้มน่ารัก ยื่นมือเล็กๆ ไปทางสวี่เย่อย่างเปิดเผย
สวี่เย่ยื่นมือไปจับ แล้วก็ปล่อยอย่างรวดเร็ว
“นายอยู่คณะอะไร”
“การเงิน”
“โอเค รู้แล้ว” หวังซืออวี่พูดจบกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ ก็หันกลับมาถาม “วันศุกร์ตอนค่ำที่มหาลัยเราจะมีงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของนักศึกษาปีหนึ่ง พวกนายจะไปดูไหม”
“ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน ไม่แน่ใจว่าจะว่างไหม”
“ฉันจะขึ้นแสดงบนเวทีนะ เพื่อนร่วมห้องนายน่ะรับปากฉันแล้วว่าจะไปดู พวกนายไม่ไปด้วยกันเหรอ”