ออกจากห้างเป่าหลงกว่างฉ่างมาแล้ว เจียงเวยเดินไปที่ริมถนน โบกมือเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง
สวี่เย่ตามขึ้นไปนั่งในรถด้วย
เจียงเวยเห็นสวี่เย่นั่งด้านหลังเหมือนกัน ก็ไม่พอใจ พูดว่า “เบาะหน้ามันว่างนี่นา ทำไมนายไม่ไปนั่งหน้ามาละ?”
“ผมไม่รู้จักกับคนขับนี่ครับ”
เจียงเวยตอบ “ฉันก็ไม่รู้จักกับนาย”
สวี่เย่หัวเราะทั้งที่อดโมโหไม่ได้ “อีกเดี๋ยวเราก็เป็นพาร์ตเนอร์กันแล้วไม่ใช่รึ?”
เจียงเวยไม่มีคำจะเถียงต่อ สะบัดหน้าไปมองนอกหน้าต่างอีกฝั่ง
คนขับแท็กซี่นึกว่าคู่รักกำลังงอนกันอยู่ เลยหันหน้ามาถามว่า “ทั้งสองจะไปไหนครับ?”
“ไปสวนเยว่หยาง”
คนขับเหยียบคันเร่งออกรถไปทันที
บนรถ เจียงเวยไม่พูดอะไรสักคำ สวี่เย่ก็ไม่หาเรื่องใส่ตัว ถือมือถือดูหุ้นอยู่คนเดียว
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถหยุดที่ประตูใหญ่หมู่บ้านพักอาศัย เจียงเวยทิ้งคำว่า“จ่ายเงินด้วย” แล้วเปิดประตูรถเดินออกไป สวี่เย่ต้องหยิบมือถือออกมาสแกนจ่ายอย่างว่าง่าย
เจียงเวยตอนลงจากรถไม่ได้เดินเข้าหมู่บ้านทันที แต่รอสวี่เย่อยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง เห็นสวี่เย่จ่ายเงินเสร็จลงรถแล้ว ถึงได้ออกเดินนำเข้าเขตไปเอง สวี่เย่เห็นดังนั้นก็รีบหิ้วบุหรี่กับใบชาตามติดไป
ทั้งสองมาถึงทางเข้าชั้นห้า อาคารหนึ่งหน่วยเจ็ดอย่างรวดเร็ว
เจียงเวยสูดหายใจลึกหนึ่งที แล้วเคาะประตู
ประเดี๋ยวเดียว ผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบคนข้างในก็เปิดประตูให้ เห็นว่าเป็นเจียงเวย ผู้หญิงยิ้มเต็มหน้ากล่าวว่า “เวยเวยมาหรือจ๊ะ รีบเข้ามาเร็ว กินข้าวยัง?”
ผู้หญิงกำลังจะเรียกสามีตัวเองออกมา ก็เห็นสวี่เย่ตามหลังเจียงเวยมาด้วยอีกคน
ตอนนั้นเองเธอถึงกับอึ้งไป สายตาสำรวจสวี่เย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วดึงเจียงเวยหลบไปข้างหนึ่ง ลดเสียงถามว่า “แฟนเหรอ?”