ในขณะนี้
ที่เขตผู่ตง ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งของห้างเป่าหลงกว่างฉ่าง
หวังซืออวี่กำลังกินข้าวกับเพื่อนสาวสมัยมัธยมอีกสองคน ทั้งสามเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่มัธยม หรือที่เรียกกันว่ากิ๊ก
หวังซืออวี่มากินที่นี่ครั้งแรกตอนมาเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนร่วมห้องเมื่อเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่สวี่เย่เคยนั่งครั้งก่อน เหม่อลอยอย่างใจลอย
เพื่อนมัธยมสองคนนั้นมีทรงผมเหมือนกันเป๊ะ คือทรงพรินเซสคัต หน้าม้าตัดตรงเป๊ะ บางทีทรงผมนี้อาจจะกำลังฮิตในบ้านเกิดของพวกเธอก็ได้
เพื่อนที่ใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวชื่อตู้เจียฉี เมื่อเห็นว่าหวังซืออวี่เอาแต่เหม่อตลอดก็อดถามขึ้นไม่ได้ว่า "ซืออวี่ เธอคิดอะไรอยู่เหรอ"
"ไม่มีอะไร"
"ไม่มีอะไรที่ไหนกัน ตั้งแต่เรานั่งลงเธอก็เอาแต่เหม่อ แน่ะต้องมีเรื่องในใจแน่ ๆ"
เพื่อนอีกคนชื่อฝางซือซือ เธอรีบรับช่วงต่อแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "อย่าบอกนะว่าเธอกำลังคิดถึงเซี่ยจั๋ว"
เซี่ยจั๋วคือแฟนของหวังซืออวี่สมัยมัธยม และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เลิกกัน เพียงแต่หลังจากเรียนจบ หวังซืออวี่ก็มาเซี่ยงไฮ้ ส่วนเซี่ยจั๋วนั้นไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะทางพันกว่าลี้ ความสัมพันธ์ก็เลยค่อย ๆ จืดจางลง
หวังซืออวี่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วพูดว่า "ฉันกับเขาคงได้เลิกกันไม่ช้าก็เร็วแน่"
"เลิกกัน"
ตู้เจียฉีถามว่า "เธอไม่ได้ชอบเขาแล้วเหรอ แต่ว่าตอนมัธยมเธอกับเขาก็เข้ากันดีนี่ ทุกคนยังแอบอิจฉาเลย"
หวังซืออวี่พูดเรียบ ๆ ว่า "มีคู่รักทางไกลสักกี่คู่กันเชียวที่ลงเอยกันได้ อีกอย่างพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะไม่ได้ชอบเขาแล้ว"