「ลู่ชิ่งจวิน ลุย! จับเจียงสุ่ยอิงมัดแล้วส่งไปบ้านตระกูลหวัง!」
จางกุ้ยหลานถีบประตูเปิดผาง
ครอบครัวลุงใหญ่ ทั้งลู่เจี้ยนกั๋ว ลู่ชิ่งจวิน และสะใภ้ญาติห่าง ๆ อีกสองคน พากันกรูเข้ามาในลานบ้าน
เจียงสุ่ยอิงกำลังนั่งปะกางเกงอยู่บนม้านั่งเตี้ย ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
เธออายุยี่สิบสี่ เอวคอดสะโพกผาย แม้คลอดลูกแล้วก็ยังหุ่นดีไม่เปลี่ยน ใบหน้าสะสวย ผิวขาว ดวงตาสุกใสราวกับองุ่นดำที่แช่น้ำ
สมกับเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งตำบลเหอผิง มณฑลเสฉวนจริง ๆ เสียแต่ว่าปากจัดไปหน่อย
แถบสิบลี้แปดหมู่บ้านต่างรู้จักเธอในฐานะหญิงปากร้าย อารมณ์ร้อน แต่งเข้าบ้านไหนก็ต้องประคบประหงม
「แม่...」ลู่เนี่ยนอายุสี่ขวบกอดขาเธอไว้ ใบหน้าน้อยซีดเผือด
เจียงสุ่ยอิงลูบศีรษะลูกชาย เอาเข็มเสียบไว้บนกางเกง ก่อนลุกขึ้นกอดอกพิงกรอบประตู
เธอรูปร่างสูงโปร่ง ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ เพียงกวาดตามองมา ก็ทำเอาคนกลัวเสียยิ่งกว่าโดนตี
「พูดจบแล้วก็ไสหัวไปสิ!」คนทั้งลานพากันนิ่งอึ้ง
จางกุ้ยหลานเท้าเอว
「เจียงสุ่ยอิง นังตัวกาลกิณี ผัวก็ตาย แม่ผัวก็ตาย ยังมีหน้ามายึดบ้านนี้อีกหรือ?」
「นั่นสิ! ผัวตายไปตั้งสามปีแล้ว ยังหน้าด้านอยู่บ้านผัวทำไม!」
「ฉันว่าเธอคงเล็งเงินปลอบขวัญนั่นอยู่ล่ะสิ!」
「เงินปลอบขวัญหรือ?」เจียงสุ่ยอิงยิ้มจนหางตาโค้ง งดงามจับใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
「เงินแปดร้อยหยวน เงินที่กองกำลังทหารประจำอำเภอส่งมาให้เป็นค่าชดเชยชีวิต พวกคุณเอาไปตั้งเจ็ดร้อยห้าสิบ เหลือให้ฉันแค่ห้าสิบ ยังกล้าพูดอีกหรือ?」
สีหน้าจางกุ้ยหลานเปลี่ยนไป 「เธอพูดเหลวไหล! เงินนั่นเก็บไว้ให้เนี่ยนเนี่ยนต่างหาก!」
「เก็บไว้หรือ?」เจียงสุ่ยอิงหัวเราะเย็น ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า แรงกดดันทำให้จางกุ้ยหลานถอยกรูดไปเล็กน้อย
「เก็บจนพี่ชิ่งจวินได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ตั้งแล้วตั้งเล่า? เก็บจนบ้านพวกคุณสร้างเล้าหมูใหม่? เก็บจนรับสินสอดจากบ้านตระกูลหวังมาแปดสิบหยวน แล้วจะขายฉันไปเป็นเมียแทนหรือ?」
「เธอ...เธอรู้ได้ยังไง?」ลู่ชิ่งจวินหลุดปากถาม
เจียงสุ่ยอิงตวัดตามอง สายตาคมกริบราวกับใบมีดกรีดจนหน้าลู่ชิ่งจวินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
「ไม่มีความลับไหนปิดไว้ได้ตลอดหรอก แปดสิบหยวนก็ขายฉันแล้วหรือ?」
「จางกุ้ยหลาน ทำไมไม่ไปเองล่ะ? หน้าตาอย่างคุณน่ะ ตาแก่หวังยังว่าค่าแปดสิบหยวนแพงไปด้วยซ้ำ」
「นังสารเลว!」หน้าจางกุ้ยหลานซีดเผือด ทำท่าจะเข้ามากระชากเจียงสุ่ยอิง
「ผัวเธอตายไปแล้ว! เป็นแม่ม่ายแถมยังมีลูกไม่มีพ่อ มีคนเอาก็บุญแค่ไหนแล้ว!」
เพียะ!
เจียงสุ่ยอิงยกมือฟาดหน้าเธอฉาดหนึ่ง จางกุ้ยหลานเซถอยไปสองก้าว ยกมือกุมแก้มอย่างงุนงง
「ด่าฉันได้」
เสียงของเจียงสุ่ยอิงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง 「แต่ด่าลูกฉัน ใส่ร้ายชิ่งเหนียน ไม่ได้」
「ก่อกบฏแล้ว!」ลู่เจี้ยนกั๋วโกรธจนตัวสั่น 「ชิ่งจวิน ยังไม่รีบจับนังบ้าคนนี้อีก!」
ลู่ชิ่งจวินขยับกำปั้นเตรียมพุ่งเข้าใส่
เจียงสุ่ยอิงคว้าไม้คานที่วางอยู่หลังประตู ฟาดลงไปทันที
「โอ๊ย!」
ไม้คานกระแทกเข้าที่แขนลู่ชิ่งจวินเต็มแรง เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กระโดดถอยหลังไปสามก้าว
「ฉันอยากเห็นนักว่าใครกล้าขยับ」เจียงสุ่ยอิงจับไม้คานขวางไว้ แล้วก้าวไปข้างหน้า ใครเข้ามา ฉันฟาดทันที
จางกุ้ยหลานเห็นลูกชายโดนตี ก็พุ่งเข้ามาราวกับเสียสติ 「นังสารเลว! แกตีลูกฉัน! ฉันสู้กับแกให้ตายไปข้าง!」
เพียะ! เจียงสุ่ยอิงฟาดหลังมือใส่แก้มอีกข้างของเธอ
คราวนี้แก้มสองข้างแดงเท่ากัน ดูเหมือนแอปเปิลสุกใหม่ ๆ
「พุ่งมาอีก ไม้คานนี่จะจัดการให้」เจียงสุ่ยอิงพูดเสียงเย็น
จางกุ้ยหลานกุมแก้ม ไม่กล้าขยับอีก
สะใภ้ญาติห่าง ๆ สองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สบตากัน คนหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดว่า 「เจียงสุ่ยอิง เธอทำเกินไปแล้วนะ! กล้าตีป้าสะใภ้ใหญ่ได้ยังไง?」
「นั่นสิ! อกตัญญูเหลือเกิน!」อีกคนรีบคล้อยตาม
เพียะ! เพียะ!
เจียงสุ่ยอิงเดินเข้าไปตบคนละฉาดอย่างฉับไว
「ที่นี่มีที่ให้พวกคุณพูดด้วยหรือ?」เจียงสุ่ยอิงแกว่งไม้คานในมืออีกข้าง 「พูดมากอีก ฉันจะตีต่อ」
สะใภ้ทั้งสองกุมแก้ม หงอจนไม่กล้าหือ
ลู่เจี้ยนกั๋วโกรธจนมือสั่น ชี้หน้าเจียงสุ่ยอิง 「แกไสหัวไป!」
「ไสหัวไปหรือ?」เจียงสุ่ยอิงหัวเราะเย็น ๆ แล้วกระแทกไม้คานลงพื้น 「อยากให้ฉันไปก็ได้ คืนเงินเจ็ดร้อยห้าสิบหยวนมาก่อน!」
「เงินอะไร?」ลู่เจี้ยนกั๋วทำเป็นไม่รู้เรื่อง
「ทำเป็นไม่รู้ไปได้!」เจียงสุ่ยอิงใช้ไม้คานชี้ไปที่จมูกเขา
「เงินปลอบขวัญแปดร้อยหยวนของชิ่งเหนียน พวกคุณเอาไปเจ็ดร้อยห้าสิบ เหลือให้ฉันห้าสิบ! วันนี้ฉันจะไปแล้ว คืนเงินมาทุกหยวน!」
「ฝันไปเถอะ!」จางกุ้ยหลานกรีดร้อง 「นั่นเป็นเงินของตระกูลลู่ ทำไมต้องให้แกด้วย!」
「ทำไมอย่างนั้นหรือ?」เจียงสุ่ยอิงสุดจะทน ยกมือฟาดหน้าเธออีกฉาดจนมุมปากแตกมีเลือดซึม
「ก็เพราะเงินนั่นได้มาจากชีวิตของผัวฉัน! เสื้อผ้าใหม่ของลูกชายคุณกับเล้าหมูบ้านคุณ ก็ใช้เงินก้อนนี้ทั้งนั้น!」
「จะคืนเงินมาให้ฉันไหม?」
เจียงสุ่ยอิงยกไม้คานขึ้น 「ถ้าไม่คืน วันนี้ฉันจะตีขาลู่ชิ่งจวินให้หัก แล้วไปฟ้องที่สหกรณ์ประชาคม!」
「แกกล้าหรือ!」จางกุ้ยหลานตะโกน
เจียงสุ่ยอิงเหวี่ยงไม้คานขึ้นอย่างแรง ทำท่าจะฟาดขาลู่ชิ่งจวิน
「อย่า ๆ คืน! พวกเราคืน!」ลู่เจี้ยนกั๋วตกใจจนลนลาน หันไปตวาดจางกุ้ยหลาน 「รีบไปเอาเงินมา!」
จางกุ้ยหลานกุมแก้ม เจ็บใจจนตัวกระตุก 「ตั้งเจ็ดร้อยห้าสิบ...ฉันจะเก็บไว้ให้ชิ่งจวินแต่งเมีย」
เจียงสุ่ยอิงหัวเราะเย็น ๆ 「แม่หมูยังออกลูกเก่งไม่เท่าคุณเลย ลูกชายที่คลอดออกมายังไม่มีรูทวาร จะเอาเงินคนตายที่แลกด้วยชีวิตไปแต่งเมียอีก! ถ้าไม่คืน ฉันจะหักขาลูกคุณก่อน!」
จางกุ้ยหลานโดนด่าจนหน้าแดงสลับขาว ไม่กล้าเถียงกลับ เพราะเคยโดนมาแล้ว
แม่สาวเจียงสุ่ยอิงมีไม้คานอยู่ในมือ ตีจริงเจ็บจริง!
หลังอิดออดอยู่นาน จางกุ้ยหลานก็ยกห่อผ้าออกมา ข้างในเป็นธนบัตรยับยู่ยี่กองหนึ่ง 「มีเท่านี้ เจ็ดร้อยห้าสิบหยวน ไม่ขาดสักหยวน」
เจียงสุ่ยอิงรับห่อผ้ามา นั่งยอง ๆ นับทีละใบ
เธอนับอย่างช้า ๆ คลี่ธนบัตรทีละใบวางบนหัวเข่า คนทั้งลานต่างจับตามอง
「เจ็ดร้อยสี่สิบแปด」เจียงสุ่ยอิงเงยหน้า สายตาเย็นเฉียบราวคมมีด 「ขาดไปสองหยวน」
「เป็นไปไม่ได้」จางกุ้ยหลานร้อนใจ 「ฉันนับแล้ว ชัด ๆ ว่าเจ็ดร้อยห้าสิบ!」
「ฉันพูดอีกครั้ง เจ็ดร้อยสี่สิบแปด」เจียงสุ่ยอิงตบเงินลงตรงหน้าเธอ 「นับดู」
มือจางกุ้ยหลานสั่นเทาขณะนับอีกรอบ ใบหน้าพลันซีดขาว
「แล้วอีกสองหยวนอยู่ไหน?」เจียงสุ่ยอิงลุกขึ้น กระแทกไม้คานลงกับพื้น น้ำเสียงไม่ดังแต่ชัดถ้อยชัดคำ 「สองหยวนซื้อไข่ให้เนี่ยนเนี่ยนกินได้ทั้งเดือน ขาดไปสักเฟินเดียว ฉันจะหักขาคนตระกูลคุณให้หมด」
จางกุ้ยหลานตกใจจนล้วงธนบัตรหนึ่งหยวนยับ ๆ สองใบจากกระเป๋ายื่นให้ 「เอาไป ๆ เจ็ดร้อยห้าสิบ ไม่ขาดสักเฟินแล้ว!」
เจียงสุ่ยอิงพับธนบัตรทีละใบเรียบร้อย ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อชั้นในแล้วตบเบา ๆ
「บ้านหลังนี้แบ่งให้ชิ่งเหนียนตั้งแต่แรก แม่เขาบอกก่อนสิ้นใจว่าจะยกให้เนี่ยนเนี่ยน ผู้ใหญ่บ้านก็อยู่ด้วย มีพินัยกรรมเป็นลายลักษณ์อักษร ลุงใหญ่ยังคิดจะแย่งบ้านของวีรชนอีกหรือ?」
「พินัยกรรมอะไร! ปลอมขึ้นมาทั้งนั้น!」จางกุ้ยหลานตะโกน ทว่าน้ำเสียงกลับขาดความมั่นใจ 「ผัวเธอตายไปสามปีแล้ว เธอไม่ได้แซ่ลู่ บ้านก็เป็นของตระกูลลู่!」
「ผัวฉันตายหรือยัง ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาตัดสิน」เจียงสุ่ยอิงหัวเราะเย็น ๆ แล้วกระแทกไม้คานลงพื้น
「ฉันไม่แต่งกับตาแก่หวัง พวกเราจะไป แต่หลังจากนี้ห้ามมายุ่งกับฉันและเนี่ยนเนี่ยนอีก」
「ได้! ไม่มีปัญหา!」ลู่เจี้ยนกั๋วรีบรับปาก กลัวเธอจะเปลี่ยนใจ 「ไปสิ ไปเดี๋ยวนี้เลย!」
เจียงสุ่ยอิงไม่พูดอะไร หันหลังเดินเข้าบ้าน
เนี่ยนเนี่ยนกอดขาเธอ เงยหน้าถาม 「แม่ เราจะไปไหนกันครับ?」
เจียงสุ่ยอิงย่อตัวลง ลูบแก้มลูกชายแล้วยิ้มให้ 「เราไปหาพ่อกัน」
เธอพกทะเบียนบ้าน บัตรประชาชน ทะเบียนสมรส กุญแจเงินครึ่งชิ้น เงินเจ็ดร้อยห้าสิบหยวน และจดหมายฉบับสุดท้ายที่ลู่ชิ่งเหนียนเขียนไว้เมื่อสามปีก่อน ทั้งหมดนี้คือสมบัติที่เธอมี
จางกุ้ยหลานกระโดดมาขวางทาง 「คิดจะไปไม่ได้ง่าย ๆ หรอก ใครจะรู้ว่าต่อไปเธอจะกลับมาแย่งบ้านอีกหรือเปล่า」
ลู่เจี้ยนกั๋วเองก็เพิ่งคิดได้ 「จะไปก็ได้ แต่ต้องเซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือ ว่าสละสิทธิ์รับมรดกบ้าน」
「เซ็นสิ เซ็นเดี๋ยวนี้เลย!」
สะใภ้สองคนรีบช่วยพูดเสริม 「บ้านหลังใหญ่ห้าห้องนี่เหมาะให้ชิ่งจวินแต่งเมียพอดี」
เนี่ยนเนี่ยนใช้ร่างเล็ก ๆ ยืนบังหน้าแม่ 「อย่ารังแกแม่」
เจียงสุ่ยอิงเซ็นชื่อโดยไม่อาลัยอาวรณ์ จูงมือเนี่ยนเนี่ยนแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ลู่เจี้ยนกั๋วยังตะโกนไล่หลังอย่างเกรี้ยวกราด 「เจียงสุ่ยอิง เรื่องของเรายังไม่จบ!」