รายการนี้ถ่ายทอดสด พอเห็นสถานการณ์ เหล่าแฟนคลับของพระเอกนายเอกและแฟนคลับคู่จิ้นก็พากันเปิดฉากด่าทันที
【ตายแล้ว ตายแล้ว มาอีกแล้ว! ไอ้ตัวประกอบกระจอกไสหัวไปไกล ๆ! อย่าเข้ามาใกล้คุณเฮ่อกับไป๋ไป๋ของพวกเรา!】
【เจอคุณเฮ่อทีไรก็เอาตัวเข้าไปแนบทุกที น่าขำสิ้นดี! ไม่เห็นหรือไงว่าในสายตาคุณเฮ่อมีแต่ไป๋ไป๋?】
เพื่อรักษาชื่อเสียงของโจวมู่ไป๋ ก่อนจะมาออกรายการนี้ เฮ่อหลินอันเคยเตือนเจ้าของร่างเดิมอย่างเข้มงวดเป็นการส่วนตัวว่า เรื่องที่พวกเขาเคยคบหากัน ทั้งยังเคยหมั้นหมายกัน ห้ามเปิดเผยออกไปแม้แต่คำเดียว
ดังนั้นตอนนี้ทุกคนจึงคิดว่าเขาหน้าด้านตามตื๊อเฮ่อหลินอันอยู่ฝ่ายเดียว ต่างก็รังเกียจและดูแคลนเขาอย่างยิ่ง
ในทางกลับกัน โจวมู่ไป๋ นายเอกฝ่ายรับ กลับได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเฮ่อหลินอันอยู่เสมอ จนในโลกออนไลน์มีแฟนคลับคู่จิ้นเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากแล้ว
เฮ่อหลินอันเป็นพระเอกฝ่ายรุก รูปร่างหน้าตาย่อมโดดเด่นเป็นธรรมดา เมื่อเห็นเซี่ยเหยาชินเดินมาหา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็เผยความรำคาญออกมาทันที
ส่วนโจวมู่ไป๋ทำท่าทางหวาดหวั่น ไม่สบายใจ หลบไปอยู่หลังเฮ่อหลินอันเล็กน้อย ดูเหมือนกลัวเซี่ยเหยาชินมาก
เฮ่อหลินอันส่งสายตาอ่อนโยนปลอบใจให้เขา ก่อนหันกลับมามองเซี่ยเหยาชินที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยแววตาเย็นชา “นายจะหาเรื่องอะไรอีก—”
เซี่ยเหยาชินเอ่ยว่า “ห้อง คืนมา”
เฮ่อหลินอันชะงักไป “อะไรนะ?”
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ห้องของฉัน คืนมา”
เตียงไม้กระดานผุ ๆ นั่นเขาไม่อยากนอนอีกแม้แต่คืนเดียว ห้องที่เขาแย่งชิงกลับมาได้ จะยกให้ไอ้โง่ที่ไหนมาเสวยสุขทำไม?
เซี่ยเหยาชินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “ให้เวลาพวกคุณ 15 นาที!”
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
“เซี่ยเหยาชิน!” เฮ่อหลินอันขมวดคิ้ว “นายจะก่อเรื่องอะไรอีก?”
เมื่อนึกถึงว่าใครกำลังพักอยู่ในห้องนั้น เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ของเซี่ยเหยาชินทันที อีกแล้ว ตั้งใจเล่นงานมู่ไป๋อีกแล้ว!
เขากดสีหน้าขรึม “ตอนนั้นนายเป็นคนยกห้องให้เอง—”
เซี่ยเหยาชินตอบอย่างไม่รู้สึกผิด “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฟังไม่เข้าใจหรือไง?”
เฮ่อหลินอันเข้าใจ แต่ไม่เห็นด้วย “ห้องที่นายอยู่ตอนนี้สภาพแย่ขนาดนั้น มู่ไป๋จะทนลำบากได้ยังไง…”
เซี่ยเหยาชินทำหน้าเบื่อหน่าย—
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ!”
สี่คำหนักแน่นดังก้อง ทำเอาทุกคนตกตะลึง
【???】
【เซี่ยเหยาชินโดนใครเข้าสิงหรือเปล่า???】
【ช็อกแม่เจ้า! ปกติเขาเชื่อฟังคุณเฮ่อมาตลอดไม่ใช่หรือไง? วันนี้ทำไมถึงเถียงกลับล่ะ?】
【ไอ้ตัวประกอบกระจอกนี่แสดงให้ใครดู? ของที่ยกให้เองแล้วยังคิดจะเอาคืน? ที่แท้ก่อนหน้านี้ก็แค่แกล้งทำเป็นใจกว้าง!】
【…พูดตามตรง ถึงเซี่ยเหยาชินจะเป็นคนยกให้เอง แต่เขายกให้คุณเฮ่อ ไม่ใช่โจวมู่ไป๋นะ ไม่คิดเลยว่าโจวมู่ไป๋จะรับไว้จริง ๆ】
ในเวลานี้ ไม่มีใครตกตะลึงเท่าเฮ่อหลินอันอีกแล้ว
เซี่ยเหยาชินไม่ใช่คนที่เขาพูดอะไรแล้วก็ทำตามมาตลอดหรอกหรือ?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาพูดแบบนั้นเหมือนเมื่อครู่นี้ พอเซี่ยเหยาชินสังเกตเห็นว่าเขาโมโห กลัวว่าเขาจะโกรธจนต้องยอมฟังทุกอย่างอย่างแน่นอน!
แต่ตอนนี้เขาพูดว่าอะไรนะ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ…?!
เซี่ยเหยาชินไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน หมุนตัวเดินจากไป ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
ตอนเดินออกจากลาน เขาเห็นชายคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ในลาน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือบัวรดน้ำ แผ่นหลังตั้งตรงและกว้าง ท่วงท่าสบาย ๆ สงบนิ่ง
เมื่อครู่เสียงดังครึกโครมขนาดนั้น เขากลับไม่แม้แต่จะหันมามอง ดูไม่สนใจเลยสักนิด
นี่คงเป็นลู่เจวี๋ยหมิง คนธรรมดาที่ไม่ได้อยู่ในวงการคนนั้น
พอเห็นใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาเย็นชาและรูปร่างแข็งแรงเปี่ยมพลังของชายคนนั้น ฝีเท้าเซี่ยเหยาชินก็ช้าลงอย่างห้ามไม่อยู่ แอบชำเลืองมองสองสามครั้ง
จุ๊ ๆ รูปร่าง หน้าตา บุคลิกแบบนี้ ไม่ได้ยอดเยี่ยมกว่าเฮ่อหลินอันตั้งเยอะหรือไง? โลกใบเล็กนี้เลือกพระเอกกันยังไงเนี่ย!
เขาจ้องมากเกินไป อีกฝ่ายจึงสังเกตเห็นและหันมามอง
เซี่ยเหยาชินอ้าปากชมทันที “ก้นเด้งดีจริง ๆ”
น้ำเสียงจริงใจและชื่นชม ทั้งยังแฝงความอิจฉาอยู่นิด ๆ
【???】
【????】
【เซี่ยเหยาชินพูดว่าอะไรนะ? หูฉันมีปัญหาแล้วหรือไง?】
“กร๊อบ—” ลู่เจวี๋ยหมิงออกแรงมือจนด้ามบัวรดน้ำถูกบีบแบน!
เขาหรี่ตามองชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล แววอันตรายจาง ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา แทบสังเกตไม่เห็น
เฮ่อหลินอันยิ่งทั้งตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ ทั้งยังรู้สึกขุ่นเคืองอย่างบอกไม่ถูก
ในสายตาเซี่ยเหยาชินมีแค่เขาคนเดียวไม่ใช่หรือ? ไม่เคยสนใจผู้ชายคนอื่นเลยด้วยซ้ำ!
แต่ตอนนี้ไม่เพียงสนใจ ยัง…ยังชื่นชมก้นของอีกฝ่ายอีกด้วยงั้นหรือ…?!
เซี่ยเหยาชินไม่สนใจความตกตะลึงที่คำพูดประโยคเดียวก่อให้เกิด เขาก้าวเดินออกจากลานอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทิวทัศน์ชนบทสวยงามมาก มีแม่น้ำสายเล็กใสสะอาดไหลผ่านหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน
เซี่ยเหยาชินเดินไปริมแม่น้ำ เงาของเขาสะท้อนอยู่ในผืนน้ำใสกระจ่าง
รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน ใบหน้าสวยโดดเด่น และคิ้วตาคมเข้มหล่อเหลา
—นี่คือรูปลักษณ์เดิมของตัวเขาเอง
“เอ๊ะ? ระบบสมัยนี้พัฒนาได้ดีเลยนี่ โฮสต์เข้าไปทำภารกิจในโลกใบเล็ก ไม่ต้องเปลี่ยนแม้แต่ชื่อ แถมยังไม่ต้องเปลี่ยนหน้าตาด้วยหรือ?”
“แน่นอนสิ ฮึ ๆ ท่านเทพเจ้าหลักยอมลงทุนอัปเกรดให้พวกเราแล้ว แต่ตอนนี้โฮสต์ธรรมดามีสิทธิพิเศษแค่ไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ ส่วนการใช้ใบหน้าตัวเองเป็นสิทธิของอาชญากรที่ถูกหมายจับระดับพิเศษเท่านั้น…ว่าแต่ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
ศูนย์ศูนย์หนึ่งฟื้นขึ้นมา ส่งเสียงอ่อนแรงแต่แฝงความภาคภูมิใจ
แต่ระบบยังมึนงงอยู่ คำพูดช่วงหลังฟังไม่ค่อยชัด ได้ยินเพียงคำสำคัญว่า “หน้าตา”
เซี่ยเหยาชิน “…”
เขายังคงสงบนิ่ง “อาชญากรที่ถูกหมายจับระดับพิเศษ?”
“ใช่แล้ว!” ศูนย์ศูนย์หนึ่งพลันเดือดดาล ลุกพรวดขึ้นในทะเลจิตโดยตรง—ร่างที่เป็นรูปเป็นร่างของมันดูคล้ายถั่วเหลืองกลมป้อม เพียงแต่มีใบหน้าและแขนขาสั้นจิ๋วอย่างละสองข้าง
“อาชญากรที่ถูกหมายจับระดับพิเศษมีอยู่คนเดียว! ไอ้สารเลวนั่น ได้ยินว่าเคยเป็นโฮสต์มากประสบการณ์ มันล่วงเกินท่านเทพเจ้าหลักผู้สูงส่งของเรา แล้วยังพาตัวภรรยาของท่านเทพเจ้าหลักหนีไปอีก เป็นความผิดที่ให้อภัยไม่ได้!”
“ท่านเทพเจ้าหลักคาดไว้แล้วว่าตอนนี้มันต้องหนีไปตามโลกใบเล็กต่าง ๆ จึงอัปเกรดระบบเป็นพิเศษ ขอแค่มันหนีเข้าไปในโลกใบเล็ก ก็ใช้ได้แค่ใบหน้าของตัวเองเท่านั้น ถึงตอนนั้นระบบกับโฮสต์ที่กำลังทำภารกิจเจอมัน ก็แจ้งเบาะแสได้ทันที!”
เซี่ยเหยาชิน “…”
พาตัวภรรยาของเทพเจ้าหลักหนีไป? เขาเคยทำเรื่องแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ใส่ร้ายกันชัด ๆ!
เขาแค่หนีไปกลางทางตอนนัดเจอคนที่คบกันทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้นเอง!
แต่พูดตามตรง มีใครบ้างที่คบกันทางอินเทอร์เน็ตจนถึงที่สุดแล้วพบว่าคนรักเป็นเทพเจ้าหลัก จะไม่ตกใจจนหนีไป?
…ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่ได้จริงจังกับความรักเลย จุดประสงค์ที่เข้าไปใกล้อีกฝ่ายตั้งแต่แรกก็ไม่บริสุทธิ์อยู่แล้ว แค่ก
เซี่ยเหยาชินรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เผลอใจลอยไปชั่วขณะ
“…อาชญากรที่ถูกหมายจับระดับพิเศษหน้าตาเป็นยังไง?”
“ฉันไม่รู้!” ศูนย์ศูนย์หนึ่งเดือดดาล “ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ตอนนี้ฉันคงได้รับหมายจับและเห็นหน้าตาของไอ้สารเลวนั่นแล้ว!”
“นั่นเป็นเงินรางวัลก้อนโตเลยนะ…ฮือ!”
ศูนย์ศูนย์หนึ่งเจ็บปวดใจสุด ๆ
หมายจับจะถูกระบบหลักส่งมาให้อัตโนมัติตอนเข้าสู่โลกใบเล็กแต่ละแห่ง แต่มันดวงซวยเกินไป! ดันถูกคนร้ายลักพาตัว หลังจากนั้นก็ตัดการเชื่อมต่อกับระบบหลักไปเลย!
ตอนนี้แม้แต่สัญญาณขอความช่วยเหลือก็ส่งไม่ได้!
“รีบปล่อยฉันออกไปนะ!! ฮือ—” มันทรุดจนชกพื้นอย่างสิ้นหวัง
เซี่ยเหยาชินแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“แค่ก จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ” เขาโกหกหน้าตาย น้ำเสียงจริงใจ “ตอนนั้นเดินผ่านแล้วเผลอชนโดน หลังจากนั้นก็ถูกผูกมัดกับนายอย่างงง ๆ…ตอนนี้นายติดต่อระบบหลักไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”
“แต่เชื่อฉันเถอะ ถ้าเราร่วมมือกันทำภารกิจให้สำเร็จ สุดท้ายต้องหาวิธีช่วยให้นายหลุดจากพันธะได้แน่ ตกลงไหม?”
ศูนย์ศูนย์หนึ่งเงยดวงตากลมโตที่มีน้ำตาคลอขึ้นมาทันที “จริงเหรอ?”
เซี่ยเหยาชิน “…”
ทำไมถึงหลอกง่ายขนาดนี้นะ?
เขายืนยันหนักแน่น “จริงสิ”
ศูนย์ศูนย์หนึ่งพลันฮึดสู้ขึ้นมา ยกมือเช็ดน้ำตา “นายเป็นคนดีจริง ๆ!”
เซี่ยเหยาชิน “…”
มโนธรรมเจ็บแปลบขึ้นมานิดหน่อย