โทรศัพท์ยังคงสั่นสะเทือนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
สายตาของเซี่ยจิงเลื่อนออกจากหน้าจอ ก่อนที่ความเจ็บแปลบอบอุ่นจะปะทุขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวบนลำคอ
เขากัดฟันเงียบๆ ก้มตามองเด็กสาวที่ซบอยู่บนอกของตนเอง
ฝ่ายหลังไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แถมยังหนักข้อขึ้นด้วยการคลายปาก ลิ้มลองด้วยปลายลิ้นแผ่วเบาบนรอยพิมพ์นั้น
เธอสัมผัสได้ถึงกระดูกที่ขยับขึ้นลงระหว่างริมฝีปาก
โทรศัพท์ยังคงดังอยู่
เจียงฉู่ปล่อยปาก ขยับถอยออกมาเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา
ริมฝีปากของเธอยังคงบวมแดง ฉ่ำวาวด้วยประกายน้ำ มุมตายังซึมซับความชื้นจากการถูกจูบเมื่อครู่ แต่ดวงตาทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ทำตามแผนสำเร็จ
เซี่ยจิงสบตาเธออยู่นานหลายวินาที ไฟรุ่มที่คุกรุ่นในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงใช้สายตามองพินิจใบหน้าเล็กๆ ที่เขียนชัดว่า “ฉันจงใจ” นั้น แล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างช้าๆ แผ่วเบาที่สุด
วินาทีถัดมา
เจียงฉู่รู้สึกเพียงเอวถูกบีบรัด
เซี่ยจิงใช้มือข้างเดียวกอดรัดเอวเธอ ดึงร่างทั้งร่างของเธอขึ้น อีกมือกวาดสิ่งของบนโต๊ะออก วางเธอลงบนขอบโต๊ะอาหารโดยตรง
พื้นไม้เย็นเสียดแทงบนต้นขาเธอ
เจียงฉู่ยกมือเท้าไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันตั้งตัว ผู้ชายก็โน้มตัวเข้ามา แทรกอยู่ระหว่างขาทั้งสองของเธอแล้ว
เขาสูงเกินไป
แม้เจียงฉู่จะนั่งอยู่บนโต๊ะ ระดับสายตาก็ยังแค่พอดีกับเขา
และเมื่อเขาเข้ามาใกล้เช่นนี้ ร่างของเธอแทบถูกปกคลุมภายใต้เงาของเขา แสงสว่างตรงหน้าถูกบดบังจนมิด