เจียงฉู่ป้อนคำแล้วคำเล่า ทีละช้อนทีละส้อม ไม่ทันรู้ตัว อาหารเช้าสไตล์ตะวันตกจานโตก็ถูกเซี่ยจิงกินลงไปกว่าครึ่ง
เมื่อเธอจิ้มขนมปังชุบไข่ชิ้นเล็ก ๆ ส่งไปอีกคำ เซี่ยจิงกลับไม่ยอมอ้าปาก
มือใหญ่ของชายหนุ่มที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนยื่นออกมา จับเอวบางของเธอไว้แน่น ออกแรงนิดเดียวก็ดึงเธอทั้งตัวเข้ามานั่งในอ้อมกอด
"!"
เจียงฉู่ไม่ทันตั้งตัว หลุดเสียงอุทานเบา ๆ ก่อนจะทรุดลงนั่งบนตักอุ่นหนาแน่นของชายหนุ่มอย่างมั่นคง
ยังไม่ทันตั้งตัว เซี่ยจิงก็รับส้อมมาจากมือเธอ หมุนขนมปังชิ้นนั้นกลับทิศ แล้วส่งเข้าปากเธอแทน
"อืม…"
เจียงฉู่เคี้ยวตามสัญชาตญาณ กลิ่นเนยหอมกรุ่นกระจายทั่วริมฝีปากและไรฟัน
เธอสัมผัสถึงแขนที่ชายหนุ่มโอบรัดเอวไว้แน่น และอุณหภูมิกายที่แนบสนิทไร้รอยต่อ แก้มของเธอก็ขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่
"คุณทำอะไรเนี่ย… ยังต้องทำงานอีกไม่ใช่เหรอ?"
เซี่ยจิงปรับท่านั่งให้เธอซบอกสบายขึ้น เอาคางพักไว้บนซอกคอของเธอแผ่วเบา น้ำเสียงเกียจคร้านหลังอดนอน
"เพิ่งเปิดไพ่ให้ฝั่งแฟรงก์เฟิร์ตดู ตอนนี้กำลังรอกรรมการบริหารของพวกนั้นตอบกลับ"
ฟังเขาพูดอย่างนั้น เจียงฉู่ก็ละสายตามองไปยังจอโค้งโดยอัตโนมัติ
บนหน้าจอ กราฟแท่งเทียน สีเขียวแดงสลับกัน สายธารข้อมูลซับซ้อน และกราฟการเงินต่าง ๆ ที่เธอดูไม่เข้าใจกำลังกระพริบวาบไหวอย่างบ้าคลั่ง