เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างบานใหญ่ ตกกระทบบนพรมเป็นสีทองอบอุ่น
เจียงฉู่พลิกตัวบนเตียงนุ่มกว้าง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอหันไปมองข้าง ๆ ว่างเปล่าไร้ผู้คน ชัดเจนว่าชายคนนั้นไม่ได้กลับมานอนเมื่อคืน
เจียงฉู่เปิดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง ยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
ถึงเมื่อคืนจะถูกเล่นงานซะอ่วม แต่เธอเป็นเด็กนักเต้นที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ร่างกายมีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ดีกว่าคนทั่วไป
นอกจากจะปวดเมื่อยเล็กน้อยที่เอวกับต้นขา และรู้สึกอ่อนล้าอยู่บ้าง ก็ถือว่าโอเคเลย
ไม่ได้ปวดรุนแรงถึงขั้นลุกไม่ลงอย่างที่คิด
พอ ๆ กับตอนอดนอนหรือออกกำลังกายหนักเกินไป
เจียงฉู่เดินเท้าเปล่าลงจากเตียง เข้าห้องน้ำกว้างขวางเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน
พูดตามตรง—
ก่อนมาเมื่อคืนเธอยังคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่กลับกลายเป็นว่าพัฒนาอย่างรวดเร็วในคืนนั้น เกินกว่าที่คาดไว้มาก
…สมควรแล้วที่ไม่ควรใจอ่อนกับผู้ชาย
เป็นเพราะรอยแผลนั่นแท้ ๆ
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้เสียใจนัก
ไม่ว่าความคิดแรกเริ่มจะเป็นเช่นไร ตอนนี้เมื่อทบทวนความรู้สึกตัวเอง ก็ต้องยอมรับว่าชอบเซี่ยจิงมากจริง ๆ
อีกอย่าง คำสัญญาของเขาที่ว่าจะทำให้เคยชิน และคำพูดหลังจากนั้น ก็ถือเป็นหลักประกันให้กับความสัมพันธ์นี้
แม้ว่าเธอจะยังไม่เชื่อใจในสิ่งที่เรียกว่าความสัมพันธ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม
เป็นแฟนกันแล้วยังไง
คนที่แต่งงานจดทะเบียนกันยังมีฆ่าคู่ชีวิตเพื่อเอาเงินประกันเลย
เพียงแต่—
อย่างไรก็ดี การยอมให้คำสัญญาก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็แสดงถึงท่าที
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า เจียงฉู่ก็ทำกิจกรรมเบา ๆ ในพื้นที่ว่างของห้องนอน ยืดเหยียดและฝึกพื้นฐานนานกว่าสิบนาที